

D2335

།[་]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བྲ་ཏི་པཏྟི་སཱ་ར་ཤ་ཏ་ཀ་བི བ་ར་ཎཾ་ནཱ་མ།བོད་སྐད་དུ། གོ་བར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོ་བརྒྱ་པ་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །བདེན་པ་གཅིག་པུ་ཚད་མ་ལ་སོགས་ཟབ་མོའི་ཚུལ། །འདི་ནི་བསྒོམས་པས་རྟོགས་པར་སླ་བའི་སྙིང་པོ་སྟེ། །རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ཀུན་དུ་སྤྱད་པའི་དྲིན་དག་ལས། ། ཐམས་ཅད་ལ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོར་གྱུར། །གང་ཞིག་ཤིན་ཏུ་ཕུལ་བྱུང་ཆོས་ཀུན་མཉམ་ཉིད་རང་བཞིན་ཡང་། །རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྒེག་མོ་རྣམས་ཀྱིས་དགྱེས་པར་གྱུར་རྒྱལ་བ། །སྤྲུལ་པའི་གཟུགས་ནི་རྣམ་པ་མང་མཛད་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་དཔལ། །མཉམ་མེད་ཧེ་རུ་ཀ དཔལ་དེ་ཡི་ཞབས་ནི་བསྟེན་པར་བགྱི།།གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། བསྟེན་པར་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གུས་པ་དང་བཅས་པས་བར་མ་ཆད་པར་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ཆོས་མཐའ་དག་གི་རང་བཞིན་ ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཆོས་ཉིད་འཇིག་རྟེན་གཉིས་པོའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཐའ་དག་མངོན་པར་གསལ་ཞིང་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་དཔལ་ཏེ།དེ་ཡིས་ཡང་དག་པར་བསྟེན་པའོ། །ཧེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་ཡིས་སྟོང་པ་སྟེ། སྐྱེ་བ་དང་ བྲལ་ཞིང་དམན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སོ་སོར་རང་སྣང་བའོ།།རུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་དམིགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་དང་སྒྲ་བརྙན་དང་མཚུངས་པའི་སྣང་བ་མཐའ་དག་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དང་སྣ་ཚོགས་པའི་རྟོག་གེ་དང་རྣམ་པར་ བྲལ་བའོ།།ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དུའང་མི་གནས་པ་དེ། དཔེར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་དཔྱོད་པ་མེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དམིགས་པས་ཐམས་ཅད་གནས་པའོ། །འདི་ཉིད་ནི་ཆོས་མཐའ་དག་གི་གནས་ལུགས་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་ བྱ་བ་དང་རྟེན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཤིན་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་སྐུ་དེ་ཉིད་དེ།གང་ཞིག་དེ་བཞིན་དུ་གྱུར་པ། །ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། །ཆོས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་དག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་ པས་ན་ཆོས་སོ།།དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་མཉམ་པ་ནི་འདྲ་བ་སྟེ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུའོ།

我来为您翻译这段藏文：
梵文题目：Pratipatti-sāra-śataka-vivaraṇaṃ-nāma
藏文题目：《了解精要百论释》
汉译题目：《了解精要百论释》
顶礼吉祥黑鲁嘎！
唯一真谛量等甚深法，
此乃修习易解之精要，
圆满次第普行恩德中，
一切皆成了解之精要。
最胜诸法平等自性者，
金刚妙女众喜悦胜者，
化现诸相坛城轮之辉，
无比黑鲁嘎尊足下依。
从"最胜"等至"足下依"这段文字，是指以恭敬心不间断地使之成为各自证悟的本性。
所谓"吉祥黑鲁嘎"，即是无上一切法之自性、无倒法性、二世间圆满一切显明，以及随顺一切善逝功德而为吉祥，由此而作真实依止。
"黑"(he)是指因空，即离生且低劣性故，与真如俱生各自自显。
"鲁"(ru)是指离外内所缘空性，即如梦幻回响般的一切显现离所取相及种种分别。
"嘎"(ka)是指不住于任何处，即离一切譬喻且无观察的自性无缘性，以缘而一切安住。
此即是一切法之实相，离实体相，无所观察所依，即是圆满佛陀最胜大乐自性身，如是而成就。
所谓"诸法"，即超越言语行境的清净自性，以执持自相故为法。彼等之平等即相同，是为不变真如。

 །ཇི་སྲིད་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་བར་ལས་ཤིན་ཏུ་ལྷག་པས་ཤིན་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྟེ། བླ་ན་མེད་པའོ། །རང་བཞིན་ནི་གང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་སྟོབས་བཅུ་དང་མི་འཇིགས་པ་ ལ་སོགས་པའི་རྟེན་དང་ངེས་པའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ།།དེ་ལྟར་གྱུར་པས་དཔེར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཡང་དགྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དགྱེས་པ་ནི་དགའ་བ་ཐོབ་པའོ། །དེ་ནི་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཐའ་དག་གི་བདག་ཉིད་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ ཀྱིས་རྣམ་པར་མཛེས་ཤིང་རང་དང་གཞན་ལ་ཕན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་རྫོགས་པར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བའི་སྐུའོ།།རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྒེག་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བརྟན་པ་དང་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། རང་དང་གཞན་ལ་ ཕན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཆེད་དུ་རོལ་པས་ན་སྒེག་པའོ།།འདི་ནི་འོད་གསལ་བ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པས་མོ་སྟེ། སྒེག་པར་གྱུར་པའི་ངང་ཚུལ་གྱིས་ན་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱའོ། །བར་མ་ཆད་པར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་རང་གི་རང་བཞིན་ དུ་གྱུར་པས་དགྱེས་པར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱའོ།།ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཆོས་ཉིད་སྟོན་པས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པས་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་ཞིང་། འཇིགས་པ་མེད་པས་རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། །སྤྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་རྗེའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་རྣམ་པ་མང་པོའི་ མཛད་པ་སེམས་ཅན་གྱི་བསམ་པའི་དབང་ལས་སྟོན་ཞིང་འཇུག་པ་ནི་སྤྲུལ་པ་སྟེ།དེའི་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་གྲངས་ལས་འདས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བརྙེས་པའོ། །དཔལ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་གིས་ཞེས་བྱ་ བ་སྟེ།དེ་དང་དེར་གསུངས་པའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་མི་དད་པ་རྣམས་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་གང་བའི་ཟབ་མོ་ཉིད་གཅིག་པུ་ནི་སྐུ་གསུམ་པོ་རོ་གཅིག་པའི་སྐུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པ་ཞེས་ བྱ་བའོ།།དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་བག་ཆགས་ཉེ་བར་ཞི་ཞིང་སྡོམ་པས་དེ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་གྱུར་ཅིག་པའོ།

我来为您翻译这段藏文：
乃至声闻等之上极为殊胜故为最胜，即是无上。自性即是一切诸佛之十力、无畏等之所依及决定处，即是法身。
如是虽离一切譬喻而称为喜悦，喜悦即是获得欢喜。此即是无间断布施等一切波罗蜜多之本性，以相好庄严，圆满利益自他，完全受用真实出现之身。
所谓"金刚妙女众"，坚固与精要等性相之空性智慧即是金刚，为利益自他圆满而游戏故为妙。此即光明无他故为女，以妙态故称"彼等"。
以无间断生起无分别故，遍净分别成为自性，故称"喜悦"。
以宣说无倒法性故不为声闻等所胜，无所畏惧故称"胜者"，即是圆满受用身。
所谓"化现"，即随顺悲心而现诸多事业，随众生意乐而示现趣入即是化现。其色身自性即是获得极其广大无量坛城之轮。
"吉祥"即是不二智慧自性所说，彼彼所说之能依所依坛城自性无别诸相即是化身。
是故，唯一甚深性即是圆满无他功德之聚，即是三身一味之身世尊，称为证悟大乐。
所谓"顶礼"，即是身语意习气寂灭摄持，愿得随其证悟。


 །མང་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འཇིག་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཉིད་ ལ།འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་གནས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཚོགས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཤིན་ཏུ་རློམ་པ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གང་གིས་སྤངས་པ་ནི་རོ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ནུས་པའི་ཚེ་ རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་པར་སོན་པར་རྟོགས་པའོ།།མཛེས་པའི་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཡང་མཉམ་པར་གོ་བར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོ་ནི་དགའ་བ་སྟེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །དེ་ཡིས་མཛེས་པས་ན་མཛེས་པའོ། །ཡོངས་སྒྱུར་ ཆེད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་དུ་ཕ་རོལ་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་བག་ཆགས་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་གཡོ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྟེ།འདི་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་ལྟའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཇི་ལྟ་བའི་དོན་ནི་མིང་ཇི་ལྟ་ བའི་དོན་ཏེ།ཕྱི་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་བ་རྟོགས་པའི་དོན་ཏོ། །གོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ། གཞི་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དུའོ། །དེ་ནི་འདི་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེའི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པ་དེ་དང་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་པ་གང་ཡིན་ པའོ།།འདི་ནི་སྟོན་པ་སྟེ། ཤྲི་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བ། །ཤྲཱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛེས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །ཧེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧཱུཾ་ཡིག་གི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའོ། །རུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་པའི་སྐུའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཀྱང་ངོ་། །སེམས་ཉིད་ཀྱི་ཡི་རྡོ་ རྗེའོ།།ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་ཞིང་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་པའོ། །དེ་ནི་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ལྷག་པའི་རྣམ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །ཀུན་དུ་ རྟོག་མེད་ཅེས་པ་ནི་དམིགས་པ་ལ་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རབ་ཏུ་བསལ་ཞིང་བྲལ་བའོ།།མ་འདྲེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་དེ་བཞིན་ཉིད་སྣང་བཞིན་པའོ། །སྐྱེ་བ་མེད་ཅེས་པ་ནི་མ་བྱུང་བ་སྟེ། སྐད་ཅིག་ལས་ཀུན་ནས་མ་སྐྱེས་པར་ངེས་པའོ།

我来为您翻译这段藏文：
所谓"此等诸多分别"，即是于自性清净法性、生住灭空性之上，在世俗谛中以二性增上安住为所缘的非真实遍计分别之聚。如何呢？即以极其执著之故。所谓"断除"，即是以一味平等而能观察时，证悟为具足一切种最胜之空性。
所谓"妙喜"，即是令平等了知之精要即是喜，即是五波罗蜜多之真如。以彼庄严故为妙。
所谓"遍转为"，即是为摄受一切种一切他故，远离一切习气而无动摇之法性自性，此即是"如是"之义。
所谓"如义"，如实之义即是如名之义，即是后当解说之所证义。了知即是智慧，于无基中平等。此即是以空性与大悲自性诸相而说为世尊，即是清净分别。
此即是导师，所谓"胜喜金刚"：
"胜"(Śrī)即具足庄严
"喜"(He)即从吽字因所生
"金"(Ru)即自圆满
"刚"(Ka)即清净分别之身，此即是其义。
所谓"即是心金刚"，由于除此之外别无他法故为心金刚，是故应当证悟修习此义，此为密意。此即是大空性与大悲无二增上行相自性。
"无分别"即是于所缘中远离所知障与智障。
"无杂染"即是无所依止最胜自性如是显现。
"无生"即是未生，决定于刹那中遍不生起。


 ། ཐོགས་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ནང་དང་ཕྱིའི་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བས་མི་ཐོགས་པའི་ཆོས་གཅིག་པུར་ངེས་པའོ། །དོར་དང་བསགས་པ་སྤངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེ་བ་བསལ་བ་མེད་པ་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་མ་ལུས་པས་སྟོང་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་སེམས་ནི་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། རྟེན་མེད་པ་ཉིད་གཟུགས་སུ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ནི་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། བག་ཆགས་དང་བག་ཆགས་ཅན་དུ་ཡོད་པའི་གཟུགས་སུ་རྟོག་པས་མོས་ཤིང་རློམ་པ་དང་མངོན་པར་གསལ་བ་དང་འདོད་པ་ནི་ཡང་དག པར་ཉེ་བར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་དོ།།སྣ་ཚོགས་སྤྲུལ་པའི་གཟུགས་རྣམས་སུ། །སྣ་ཚོགས་མོས་པས་རྣམ་རྟོག་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་སུ་འཇུག་པའི་རང་གི་ཉམས་ཀྱི་དབང་ལས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་ལ་མོས་པས་ ཕྱག་བཅུ་དྲུག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་སྟོང་པ་ཉིད་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པའོ།།རང་གི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཡིས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བག་ཆགས་མཐའ་དག་ནུབ་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ནི་སོ་སོར་སྣང་བ་མེད་པ་སྟེ། དེ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པའི་ངོ་བོར་དེ་ལམ་ལ་མོས་པའང་ མེད་པའོ།།འདི་ནི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་འདི་ནི་རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་གྱི་སེམས་འོད་གསལ་བ་རབ་ཏུ་སྣང་བའི་ ངང་ཚུལ་འཛིན་པ་ལས་སོ།།ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་དེ། དེ་ལ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ནི་རྣམ་པར་དག་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལ་རྣམ་པ་མཐའ་དག་གི་དབྱེ་བ་སྣང་བས་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་སོ། །རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཡང་དམིགས་པ་མེད་པར་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཉམ་པ་ ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ།།ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་རྟོགས་པས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལྷག་པར་རྟོགས་པས་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དམིགས་པ་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་ཞིང་ཚོགས་གཉིས་པོ་རྫོགས་པ་དང་ལྷག་པའི་ཐར་པ་ སྟེར་བས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ།།འདི་རྣམས་དག་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། །ཡེ་ཤེས་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དབའ་རླབས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱིས་སྟོང་པའོ།

我来为您翻译这段藏文：
所谓"无碍"，即是远离内外所缘，决定为无碍一法。
所谓"离舍与积聚"，即是以如实自性广大而无遣除，以及空离颠倒执著的一切习气，因此如是等性的心即是喜金刚。彼等显示此义：无所依而示现为色相即是喜金刚，以习气及具习气之色相分别而起信解、执著、明显及欲求者，实非真实趣近。
"于种种化身相中，以种种胜解分别"，即是由分别自性种种趣入自身体验力故，即是以十六空性胜解而生起十六臂等诸相空性等。
"以证悟自性"，即是一切习气息灭的俱生自性无有别相显现，以证悟彼故，于决定体性中亦无道之胜解。
关于"此即自性"等，俱生无分别体性此即是自性坛城，乃是从具足一切种最胜空性心要之明光显现状态所致。
所谓"五智"，即是五智自性：
大圆镜智，即于清净俱生中显现一切相之差别故为镜智
极为明显而无所缘一性故为平等性智
以颠倒了知故为妙观察智
以殊胜证悟具足一切种最胜空性故为成所作智
以息灭一切所缘、圆满二资粮并赐予殊胜解脱故为极清净智
"此等即是清净自性"，唯以智慧故。
"无波浪"即是空离言说习气。


 །བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ལས་ལྷག་པར་སྨྲ་བར་འོས་པ་མེད་པ་སྟེ། དེ་ ཉིད་ནི་ཉེ་བར་བསྡུས་ནས་བརྗོད་པའོ།།སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། །ལྷ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེའི་གཟུགས་ནི་དེ་འདྲ་བའོ། །མ་ལུས་དགའ་བ་ཡང་དག་རྫོགས། །ཞེས་ བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བའི་ཕྱིར་བྱུང་བ་དེ་ཡིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པ་ཞེས་བྱའོ།།དེའི་རྗེས་སུ་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་པར་གསལ་བར་གྱུར་པ་ནི་ཐོགས་པ་མེད་ཅིང་ལྟོས་པ་དང་བྲལ་བ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་ལྟ་བུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྟོན་པར་ བརྗོད་དོ།།འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་ལས་བསལ་བ་དང་བཞག་པ་དང་བྲལ་བའོ། །ཇི་ལྟའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་སྟེ། །ཤིན་ ཏུ་གསལ་ཞིང་མ་འདྲེས་པའི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གནས་པའོ།།གཟུང་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་སྟེ་དེ་མ་ཡིན་པར་རོ། །རྟོགས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་གསལ་བར་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་དང་མཚུངས་པར་ཡང་ངོ་། །དེ་འདི་ཞེས་པ་ནི་འདི་ལྟ་བུའོ་ ཞེས་སྟོན་པའོ།།རྟོགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་དེ་གཉིས་དང་བྲལ་བར་རོ། །དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཇི་ལྟ་བ་སྟོན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ལས་ལྷག་པར་གཞན་མེད་པའོ། །སྟོང་ཉིད་གཅིག་པུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབའ་ཞིག་པ་གང་ གི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལེན་པས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་དེ་དང་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པ་སྣང་བཞིན་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། དཀྱིལ་ན་སྙིང་པོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། །དེ་ཡི་འཁོར་ལོ་རོ་ཞེས་བརྗོད། །དེ་ལེན་བྱེད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། ཐིམ་པ་ཞེས་བྱར་འདོད་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་གོང་དུ་གོ་བར་བྱས་པ་དེ་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་བྲལ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་དག་སྒྱུ་མ་དང་མཚུངས་པར་མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ ལས་ཀྱང་།རྩ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩའི་རྒྱུན་རྣམས་སོ།

我来为您翻译这段藏文：
所谓"无上"，即是无有能比自身更胜妙之说，此即是摄略而说。
"以无戏论自性"，即是以空离种种习气的自证自性。"天"即是喜金刚，其身相即如是。"圆满一切喜"，即因离喜之喜而生起，故称为圆满。
其后自性明显显现，即是无碍且离所依，如梦等显现，具足一切相之特征，如是宣说。
以此即能息灭烦恼及随烦恼。"色等"即是蕴界处等，此真如离于遣除与安立。"如是相"即是如其所是，极为明显而无杂染之相，如是而住。
"所取"即是二性之言说，非彼也。"应证知"即是极为明显显现如幻梦。"此即是"即是显示"如是"。
"以证悟"即是亲身体验，离于二者。"坛城"即是显示坛城之如实，其中"心要"即是无有胜于自身之他者。"唯一空性"即是唯一故。
"彼摄受"即是与彼无差别而显现，因此不二性即是坛城。如是亦说："中心称心要，其轮称为味，以摄受故为坛城，许为融入义。"
"彼即"即是非异于前所理解者。"离一切相特征"即是体验一切显现如幻而无特征差别。如是彼中又"诸脉"即是脉之流。


 །ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པོ་ཉིད་དོ། །མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་མེད་མ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སོ། །ཕུང་པོ་ལྔ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡང་དག་པར་ལེན་པའི་སེམས་ཡིན་པས་སོ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས་རྣམ་པ ཐམས་ཅད་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ།།བསམ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བའོ། །ཐུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་པའོ། །སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཕྱི་དང་ནང་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་ སྐུ་གཅིག་པུས་ཀྱང་སྟེ།ཕྱག་དང་ཞབས་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ཤས་ཀྱིས་སྟོང་པའོ། །རིགས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་སུ་སྣང་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། འགྲོ་བར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ངོ་། །སྐུ་དང་རིགས་ཇི་ལྟ་ བ་དེ་བཞིན་དུ་མཚན་མ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟ་བུས་རོལ་པ་ཉིད་དོ།།དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ། གང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་དྲིན་གྱིས་རྒྱས་བཏབ་པས་གཉིད་མཐུག་དང་བྲལ་བར་བྱས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། །དེ་ལྟ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཐམས་ཅད་དུ་རབ་ཏུ་བཀོད་པ་ལ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྦྱོར་བའི་ངོ་བོས་གཉིས་སུ་མེད་པར་ངེས་པར་སྡོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྩོམ་པས་འཕེལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཟབ་མོར་གྱུར་པའོ། །སྙོམས་འཇུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུག་དང་ཚེར མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་ཡང་ངོ་།།བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དགའ་སྟོན་ཏོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་སྒེག་པས་རོལ་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་ཡིས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། །གཟུགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་མཐའ་ཡས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་དང་དུས་དང་སྣང་ བ་ཇི་ལྟ་བར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པས་ཀུན་ནས་ཆོས་སྟོན་པའོ།།དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཏེ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་གྱི་ཞལ་ཕྱག་ལ་སོགས་པར་ཡོངས་སུ་བགྲང་བས་མཛེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ།

我来为您翻译这段藏文：
"一切"即是三十二者。"空行母"即是以空性为相的无我母等瑜伽母众。"五蕴"即是色等。"坛城"即是因为是真实摄受空性之心。
"一切事物等持"即是无余一切法皆同真如，以其一性故于一切相无差别自性，由此显示一切相。"无念"即是离种种习气。"意"即是证悟不二。"身"等即是于一切相中以一切圆满成就之内外真实了知之唯一身，且空离手足等支分。
"诸部"即是显现为二种部，即显现为众生之自性及无颠倒法性。如其身与部，如是以相及手印等而游戏。
"彼即"是指世尊，由其手印加持而离沉睡之大乐。"如是"即是此中一切所安立而说。"如是"即是以外手印相应之体性决定不二，以遍行增长故成甚深。
"等至"即是一切种智慧，"一切"即是毒刺等中亦然。"大乐盛宴"即是具足以大乐之姿态游戏，以彼等至。
"无边圆满色相"即是随所化众生之意乐、时节、显现如实圆满而普遍说法。彼即金刚持，以不变法性故，非以计数面臂等为庄严，如是密意。


 །ཅི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ གི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་སྟོན་པའོ།།སླར་ཡང་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་ཉིད་འབའ་ཞིག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་པོར་གྱུར་པ་ཉིད་བསལ་བ་དང་བཞག་པ་དང་བྲལ་བ་ཇི་ལྟ་བར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པར་ འཕྲུལ་པ་སྟེ།དེས་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའོ་ཞེས་གསལ་བར་བསྟན་ཏོ། །གསལ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཉེ་བར་དམིགས་ཤིང་ཡོད་པའི་གཟུགས་ལས་མ་འདས་པར་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དང་། བག་ཆགས་ དང་བྲལ་བའི་སེམས་རྟོགས་པས་དང་།དམིགས་པ་མེད་པར་ཉམས་སུ་མྱང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་སོ། །གང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བག་ཆགས་མ་ཡིན་པའི་གཞན་པའི་རོ་ཡིས་བཀྲ་བར་རོ། །མཐའ་དག་སྣང་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྒྱ་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གསལ་བ་ནི་ མངོན་སུམ་དུ་གསལ་བའོ།།འཕྲོ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་འཕྲོ་བ་སྟེ། དེ་དང་དེ་མ་ལུས་པ་གང་དུ་སྣང་བ་ལ་བསྙད་དོ། །སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་ཉམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སེམས་ནི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་པོའོ། །སེམས་ལས་ འབྱུང་བ་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བའི་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལས་བྱུང་བའོ།།དེ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་ཉམས་པ་ནི་དེ་ཡོངས་སུ་དོར་བ་སྟེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་མངོན་པར་ཞེན་པས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཐམས་ཅད་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱུར་ བ།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་བ་དང་མི་རྒྱུ་བར་བཅས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། མཐའ་དག་གི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་ལས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། །དེར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཆེན་པོ་འདི་ཉིད་དུ་སྟེ། ཨེ་ཝཾ་གྱི་ཡི་གེ་གཉིས་ཀྱིས་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། །དེ་ཉིད་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་མི་འཕོ་བའི་རྣམ་པས་བདུད་རྩི་སྟེ་རོའོ། །དེ་ཡིས་དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྟོག་པའི་དྲི་མ་མཐའ་དག་བཀྲུས་པའོ། །དེ་ལས་རང་བཞིན་གསལ་བར་གྱུར་པ་ནི་བདག་ཉིད་རབ་ དང་བ་སྟེ།དེ་ཡང་ཨེ་ཝཾ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ཉེ་བའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ལས་སོ།

我来为您翻译这段藏文：
"何"即是显示非自证知之语言行境。为再次显示彼义，唯真如于一切相成为主尊，离遣除安立，如实应证知，故蕴等彼等是喜金刚之幻化，因此明显显示俱生即是坛城轮。
"明显"等即是如实所缘且不离现有色相而现前体验，及证知离习气之心，以及应无所缘而体验。"于何处"即是以非习气之他味庄严。"一切显现"即是以真如广大性故。"明显"即是现前明显。"放射"即是如其所有而正放射，说于彼彼一切所显现。
关于"心与心所差别坏灭"，心即是自性能证者。心所即是从乐苦心之状态所生。彼二差别坏灭即是彼遍舍，意为空离心与心所之执著。
"一切成等持"即是种种动与不动成为等持，即从一切言说之法界。"于彼"即是于此一切相之大曼荼罗与曼荼罗主，意为以二字诶旺。
"大乐"即是俱生大乐。彼即以离习气及不迁变相为甘露即味。"彼灌顶"即是洗净一切分别垢染。由彼自性明显即是自身极净，彼亦是诶旺俱生胜曼荼罗与大曼荼罗主之体验，从离分别及近分别故。


 །དཀྱིལ་འཁོར་དང་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའོ། །ཆེན་པོ་ནི་མོས་པས་ཡོངས་ སུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པར་སྟོན་པ་སྟེ།དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་པུའི་རྒྱུ་ལས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ནི་ཆེན་པོའོ། །སླར་ཡང་རྒྱུ་ཡིས་དེ་རྟོགས་པའོ། །ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་དག་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་ལ་སོགས་པའི་ཡང་དག་པའི་ རྟོག་པའོ།།དེ་ཅི་ལྟར་རྡུལ་ཡིན་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་མེ་ལོང་ལ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡུལ་གྱིས་ཡུན་རིང་བོར་མཉེས་པ་ན་དྲི་མ་རྣམས་བླངས་ནས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཡང་དག་པའི་རྟོག་པས་མཉེས་ཤིང་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་ཐམས་ཅད་དུ་དྲི་མ་མེད་ཅིང་ཕུལ་དུ་ བྱུང་བའི་སྣང་བ་འཆར་བའོ།།མཐའ་ཡས་པ་ཡི་སྣང་བ་གཟུགས་བརྙན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་བརྙན་དང་མཚུངས་པའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་ཟབ་པའོ། །སེམས་ཀྱི་མེ་ལོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གཉིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སེམས་ཉིད་མེ་ལོང་ངོ་། ། མཛེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྣང་བས་སོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་གོ། །ཅི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའོ། །འོན་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་རྟོག་པ་དག་པ་ལས་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མཆོག་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར རོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར།ཇི་ལྟར་མེ་ལོང་ལ་སིནྡྷུ་རའི་རྡུལ་གྱིས་ཐམས་ཅད་དུ་གོས་པ་ལས་ཡུལ་ཡོད་པའི་གཟུགས་ཀྱི་སྣང་བརྙན་འཛིན་པ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། ལྷའི་དམིགས་པས་བསྒྲིབས་པས་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་རིང་བ་ཉིད་ དུ་བྱེད་པའོ།།དེ་ཡང་དམིགས་པ་ལ་རྩོལ་བས་དེ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སེམས་འདི་རང་གི་གཟུགས་ལས་གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས་པས་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་པ་ནི་ངལ་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གཞན་ཉིད་དུ་ མངོན་པར་ཞེན་པས་རྒྱུག་པ་ནི།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་དང་གཞན་གྱི་ཐ་སྙད་སྒྲོ་འདོགས་པར་བརྩོན་པས་ཉེ་བར་གནས་པའི་སེམས་སོ། །ཀུན་དུ་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་ཀྱི་བག་ཆགས་ལྷག་པར་བརྟན་པར་བྱས་པས་ན་ཀུན་དུ་བྱས་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་དག་འཕེལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་ པ་སྣ་ཚོགས་པའི་བརྫུན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་འཕེལ་བའོ།

我来为您翻译这段藏文：
"曼荼罗与曼荼罗主"即是所依与能依。"大"即是显示非由胜解遍转，从唯真如一因而成一切相及一切智性即是大。为显示"复次由因证彼"故，"清净分别"即是宫殿等之正分别。
彼云何为尘？如以极细尘长时摩擦镜子时，除去诸垢而成无垢。如是由正分别摩擦及清净故，于一切处无垢且现起殊胜光明。
"无边光明影像"即是以无自性故如影像相等。彼等之聚即是甚深。"心镜"即是自性二清净之心性即镜。"庄严"即是以殊胜真如自性光明故。"彼"即是一切相之胜。"何"即是非语言行境。
然为显示从清净正分别亦成最胜俱生明显故，如镜被辛度勒尘遍覆故不能得持有境之色相影像，如是由天之所缘所障故，令心自性光明之证悟成远。彼亦意为以缘之勤勉不能证彼，说由自性遍净之此心非由自相之他能证，故外所缘即是令疲劳。
"由执著自他性而驰"即是以安立自他言说勤勉而住之心。"普作"即是以增益二习气故称普作。"正增长"即是增长种种虚妄遍计。


།དུབ་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་གནས་སྐབས་ན་བདག་དང་གཞན་མེད་ཀྱང་རང་གིས་ཐ་སྙད་དུ་བྱས་པས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཐོབ་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉིས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པར་རྟོགས་པ་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་འཁོར་བར་ གནས་ཀྱང་འཆིང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར།ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཀུན་སྤྱོད་དེ་ཇི་ལྟར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཐ་སྙད་སྣ་ཚོགས་པའི་རོལ་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ། འཁོར་བར་གནས་པ་ན་མཆོག་ཏུ་གཉིས་ཀྱིས་དབང་བྱས་པའི་སེམས་པ་སྣ་ཚོགས་ པའི་རྣམ་པར་སྒེག་པས་རོལ་པར་བྱེད་ཀྱང་གོས་པར་མི་འགྱུར་བ་དང་།དེ་བཞིན་དུ་གང་ཡང་རུང་བའི་རིགས་ལ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བའི་མི་ཕན་པའི་བྱ་བས་ཀྱང་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བ་དལ་བར་མི་འགྱུར་བའོ། །མཚར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བའི་ དགའ་བ་ཐོབ་པ་ལས་སོ་ཞེས་ངོ་མཚར་བའོ།།ད་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གཉིས་ཀྱི་རྣམ་དོར་རབ་གསལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བར་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་དོ། །མཁས་པ་ནི་ནུབ་པ་ལ་སོགས་ པའི་སྐྱོན་གྱིས་སྟོང་པའོ།།ཡང་དག་རིག་པ་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པའོ། །སྐལ་བཟངས་ནི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའོ། །འདི་ཉིད་ཡོན་ཏན་འདི་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སྒྲའི་དོན་ཏེ་དེ་ལའོ། །སྟུག་པོའི་དགའ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ འདི་ལས་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བར་མ་ཆད་པར་འདོད་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དགའ་བ་དང་པོའོ།།དེ་ཡིས་གང་བ་ནི་སྟོབས་ཆེན་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ལས་རབ་ཏུ་སྟོབས་སུ་གྱུར་པའི་བདེ་བ་འབའ་ཞིག་ཡང་དག་པར་རིག་པ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའོ། ། རོ་ནི་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གོམས་པས་རྣམ་པར་རྩེན་པའོ། །དེ་ཡིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཉིད་དུའོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་ནི་འདོད་པའི་བདེ་བ་ཡང་དག་པར རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའོ་ཞེས་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།།ནམ་མཁའི་མཐིལ་དུ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུའོ།

我来为您翻译这段藏文：
疲劳是指在俱生状态时虽无自他，但由自设言说而得种种显现。为显示因此当证悟二性自性清净时，瑜伽师虽住轮回亦不被束缚故。
如所欲遍行，即如诸凡夫显现所欲种种言说游戏，如是住于轮回时，虽以最胜二取所转之种种心意妙态游戏，亦不染著。如是于任何种姓中以任何不利之事，亦不能令无二行者之圆满瑜伽师懈怠。
"稀有"即是从得见真实之喜故而稀有。今当说明二无别之现证，"离二相最明"即是离所取能取相而现前证知之自性。"善巧"即是离没等过失。"正知"即是无变异之正知。"善缘"即是具足自在等功德。"此即为此等功德所依"是自词义，即于彼。
"浓厚喜"即是由此离所缘性故，无间趣欲相之第一喜。"彼所充满"即是大力，从趣向彼故唯正知极大力之乐即最胜喜。"味"即是彼体验串习而增长。"彼所圆满"即是以一切相空性故彼成无所缘性，即一切相之胜性。
虽然如此，第一与第二以欲乐正知相故未圆满，如是如是而说。"于虚空界"即是于空性自性中。


 །རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འཕྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ཞིག་ལྟར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་བཞིན་པའི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འཕྲོ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ རྣམས་བསགས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སྣང་བ་མ་ལུས་པའོ།།ནང་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །སོན་པ་ནི་གང་གི་གནས་སྐབས་ཏེ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མན་ངག་བསྒོམ་པ་འདི་ཉིད་ལས་སོ། །ཡིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་རྟོགས་པའི་ བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ལའོ།།འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་འདི་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚོགས་རྣམ་པ་མང་པོ་དེ་དང་དེ་སྟེ། འདི་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་མོ། །སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྣང་བའོ། །ཐིམ་པ་ལྟ་བུར་གནས་ པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་ཏེ་ནང་དུ་སོན་པ་ཉིད་ལས་སྐྱོན་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུར་མི་འབྱུང་བའི་སྣང་བ་མཐའ་དག་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཡིན་གྱི།དེ་ལ་ཐིམ་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མེད་པའི་རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་བསྟན་པ་བརྗོད་ པར་བྱ་སྟེ།རང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པའི་དོན་ཏེ། རང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ལྷག་པར་གནས་པར་ནུས་པའོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གསལ་བར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ་ཞེས་སོ། །རིམ་ པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཏེ།ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རིམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་གཉིས་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བ་ཉིད་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ལ་རང་གི་སྒྲའི་ཟོལ་གྱིས་བསྟན་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མ་ལུས་པས་སྟོང་ཞིང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་ བ་གཡོ་བ་མེད་ཅིང་བརྟེན་པ་མེད་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉིད་ནི་རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པར་བརྗོད་པ་སྟེ།གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སྔགས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་ནི་གོ་བར་སླའོ། །རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་དེ་ཉིད་ རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར།གང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པའོ། །དངོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོ། །རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྟེ། རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེ་ཐམས་ཅད་ དང་བྲལ་བ་སྟེ།དེ་ཡིས་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ལ་གསུམ་པའོ།

我来为您翻译这段藏文：
"种种相放射"即是任何所生之显现种种相放射。"彼等积聚"即是圆满无余之显现。"内"即是真实性。"趣入"即是何种状态，即如是从修习无二证知之教授中。"意"即是通达自性之自心。
"此三界"即是色相形状等言说众多种类，即如是自性之三界。"显现"即是清净自性之显现。"如融入住"即是离外执著而内趣入故，如是过失不生，一切显现现前证知，并非融入于彼。
今当说无变异自加持次第，"自体性"即是证悟义，"自加持"即是自能安住。彼亦不待他因，俱生明显成就相即是自加持。"次第"即是智慧，即一切法以法界次第故。
如是以自词方便显示离二相之正知，故空离一切执著、无变异法性明显、无动无依之俱生性即是自加持次第，非余者。"无咒"等偈义易解。
为广说彼自加持次第故，"于何处"即是自加持次第。"诸事物"即是一切法。"自性"即是俱生，即无自性性之自性。"以自性"即是离一切譬喻，以彼为能诠故为第三。


 །རྟོགས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་རྟོགས་ཤིང་རྟོགས་ཐོབ་པ་སྟེ། སླར་མངོན་པར་ཞེན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དུ་བག་ཆགས་ཉེ་བར་ཞི་བས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ པའི་དག་པ་སྟེ།རང་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རང་ཉིད་མངོན་པར་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །འཆར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བར་གྱུར་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདིས་རྟོགས་པས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཏེ། གཉིས་ ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གཟུང་བ་ལས་སོ།།བདེ་སྡུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་ཏུ་ཉོན་མོངས་པ་སྟེ། དེ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པའོ། །གཉིས་ནི་དེ་ཡི་ཟླས་དབྱེ་བའོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་རྟོག་པ་མེད་ཅིང་དཔྱོད་པ་མེད་པའོ། །དམིགས་མེད་ནི་དེར་ཏེ་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ ནི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའོ།།གསལ་བ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །འཇུག་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དོ། །བསམ་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བས་སྟོང་པ་ཉིད་ ཀྱིས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ།།དེ་ལྟར་ན་འགྲོ་བའི་རྣམ་པའི་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཚོགས་བསགས་པ་སྟེ་དེ་ནི་ཤེལ་ལྟ་བུའོ། །འདིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པར་བསྟན་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་འདི་དག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ ཡིན་ཞེ་ན།དེ་མདོར་བསྟན་པས་གསུངས་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་མཚུངས་པར་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱས་པས་ན་རྣམ་པར་དག་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་པས་གཅིག་ཏུ་རིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་བྱ་ བར་སྟོན་པ་སྟེ།ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའོ། །དེ་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་གྱུར་པས་དངོས་པོ་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཆོས་ཡིན་པས་དང་། དེར་མངོན་པར་ཞེན་པར་བྱ་བས་ཀྱང་ དངོས་པོ་ཞེས་སོ།།དེའི་གནས་སྐབས་མི་འཇུག་ཅིང་འཇུག་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ། འདི་དག་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པར་དམིགས་པས་སྟོང་པའི་དངོས་པོའོ།

我来为您翻译这段藏文：
"应证知"即是如实证知并获得证悟，表明不应再执著之义。"喜"即是何处习气寂灭故俱生清净，以自生故自明显之自性。"此"即是各自证知之境界。"显现"即是明显。
如是为显示彼故，由此证知故分别，即从执二性。"乐苦"即是恒时烦恼，即能施与彼。"二"即是彼之对分。"无分别"即是无寻无伺。"无缘"即是于彼大乐。
如是"无显现"即是一切相执著寂灭。"无明显"即是缘寂灭，以一切法空性故。"无趣入"即是离增益性。"无思"即是以远离一切系缚空性故。
如是"众生相聚"即是圆满资粮，彼如水晶。此说具足一切相之最胜。
何故此等众生自性清净？以略说宣说：一切法以真如自相如幻等，于一切时分证知故清净。故由证彼而示现应作一味瑜伽，任运成就即是无执著。
为明显彼故，关于"事物"，其名言安立因由是：由变化故为事物，由持自相法故，及由执著彼故亦名事物。其状态不行且非正行即是无事，由无关联故是空缘之事物。


 །འདི་མཐོང་བ་ཡང་འདིས་ཀུན་ནས་མཚུངས་པར་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྲིབ་པར་ བྱེད་པས་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ།དེ་ལ་འདིར་མཐོང་བ་ནི་དེ་ལས་མཆོག་ཉེ་བར་དམིགས་པའོ། །ཉེ་བར་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དམིགས་པ་ལས་དོན་དམ་ཞེས་པ་ཡང་སྟེ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་སྟོན་པའི་ཚིག་ལས་སོ། །འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུ་ལ་ འདི་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན།སྲིད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གཞན་མ་ཡིན་པ་གང་ལས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་། སྲིད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཉིད། །མྱ་ངན་འདས་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དོན་དམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། མཐའ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། རྟོགས་པ་དང་། རྟོགས་པ་པོ་སྟེ། རྟོགས་པའི་འཁོར་གསུམ་དང་བྲལ་བའོ། །རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བས་བླུན་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའོ། །གཞི་མེད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་གྱུར་པའི་ཡུལ་རྟོགས པའོ།།དོར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསལ་བ་དང་གཞག་པ་དང་བྲལ་བས་མཉམ་པར་མི་འཕྲོགས་པའོ། །ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་ཀྱི་འདྲིད་པ་དང་བྲལ་ཞིང་བརྫུན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཞི་བའོ། །དབང་ཕྱུག་མིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་པོའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའོ།།དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་ན་དེ་ཐམས་ཅད་དུ་འདི་བདག་པོར་གྱུར་པའོ། །དབང་ཕྱུག་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་རྣམས་དེའི་དབང་ལས་ཞེས་པ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དོར་བ་ལས་མ་ཡིན་ པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ།།གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྣམས་ལ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་རྣམ་པ་དབྱེར་མེད་པར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ། གནས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་དང་གནས་པ་དང་གནས་པ་པོའི་དབྱེ་བ་དང་ངོ་། །བྲལ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱིས་མ་གོས་པའོ། །བློ་ནི་བདག་ པོར་གྱུར་པ་སྟེ།རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་གྱུར་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་འཛིན་པའི་ཆོས་སྣང་བར་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཐོགས་པ་མེད་པ་ནི་མཚོན་པར་བྱ་བའི་འོ། །རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དང་བྲལ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་སོ། །ལེགས་པར་གནས་པ་ནི་གཡོ་བ་མེད་ པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ།

我来为您翻译这段藏文：
由此见亦由此普遍平等于一切造障碍故，世间言说即是世俗。于此，此见即是从彼所缘殊胜。由无所缘性缘故亦名胜义。"此"即是随顺显示之词。
若问何故如此称为此？由遍知有即是涅槃非他故。如是说："遍知有即是，应说为涅槃。"
为显示胜义性之自性故说："三边"即是所证、能证及证者，即离证悟三轮。"证悟体性"即是离一切分别故非愚钝自性。"无基"即是如所证境。
"离舍"等即是离遣立故不夺平等。"寂静"即是离二牵引且非虚妄性故烦恼寂静。"非自在"即是非生起趣入识之自性。
"自在"即是诸法为法界所主故，此于一切成为主宰。"非自在"即是诸法从其主即空性，非由舍离故。"住"即是于彼等无二圆成相。
如是，"住等"即是住、能住、住者之差别。"离"即是无习气染。"智"即是成为主宰，成一相即是由自性清净持法显现平等性故。"无碍"即是所表示。"离变异"即是由俱生故。"善住"即是由无动故。


།དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཉིད་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་གསུངས་པ། དེ་བཞིན་སེམས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སེམས། །གཅིག་ནི་སྣ་ཚོགས་པར་རྟོགས་པ། །དེ་ཡང་གཟུགས་བརྙན་བདག་ཉིད་ཀྱི། །རྣམ་པ་སྣང་བ་མཚུངས་པའོ། །གཟུགས་བརྙན་གྱི་བདག་ ཉིད་དང་མཚུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་གཟུགས་བརྙན་རང་བཞིན་གྱིས་དོན་དང་ལྡན་པས་སྟོང་པ་སྟེ།དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པའི་ཆོས་དེ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་། །དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུར་ཡང་དག་པར་རིག་ཅིང་སྣང་བ་ནི་རྣམ་པ་སྟེ། དམིགས་པ་ ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པ་ནི་མེད་པའོ།།འོན་ཀྱང་རྣམ་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་མེད་པ་ཡང་སྟེ། བག་ཆགས་སྤངས་པ་ལས་གཞན་དུ་ཉེ་བར་དམིགས་ཤིང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་འབྱུང་གི་དངོས་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེས་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་སྐྱེ་བ་དང་ འཇིག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་གྲུབ་པའོ།།དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་རྣམ་པ་མེད་པའི་ཆོས་གཉིས་སུ་གནས་པར་གྱུར་པ་འདི་ནི་རྣམ་རྟོག་འཕེལ་བ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལ་དོན་གཞན་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པས་སོ། །སྣམ་བུ་མེད་ན་ཞེས་སོགས་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །དེ་བཞིན་ དུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞིང་གཡོ་བ་མེད་པ་ལས་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་གསུངས་ནས།བློ་བཟང་གིས་འདི་ལས་གཞན་དུ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ནི་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ སྲིད་པ་འདི་རྣམས་སོ།།ཀྱེ་མ་ཞེས་པ་ནི་སྐྱོ་བ་སྟེ། གཉིས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཐ་སྙད་དུ་བྱས་པ་དེ་ལྟར་འཁོར་བ་ཉིད་དུ་འཆིང་བར་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་སྤངས་པ་ཉིད་ནི་ཐར་པ་སྟེ་གྲོལ་བའོ། ། དེ་ཡང་ཡུལ་གཞན་རྟོགས་པ་ལས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ཙམ་གྱི་སྒྲའོ། །ད་ནི་ཤིན་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་འབྲེལ་པའི་དབང་གིས་དད་པ་ལ་སོགས་པས་བསྒོམ་པའི་བྱ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ ལས་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་འདི་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་ལས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པའི་མན་ངག་གསུངས་པ།ཀཀྐོ་ལ་ནི་ལུས་ཀྱི་ཚོགས་པའོ། །ཀ་པཱུར་ནི་ཀ་པཱུར་དང་འདྲ་བས་སོ།

如是为了明显显示彼性而又说：
"如是唯心即是心，一即了知为种种，彼亦影像自性之，行相显现为等同。"
"与影像自性相等"即是如同影像自性本空无实义，如是彼等行相诸法亦然。为广说彼义故，"行相"即是如是如是正知而显现即是行相，离所缘外无有行相。
然而"无相"即是无有经验之相，除断习气外，无有所缘及存在之自生事物之体验，故成就少许亦无生灭之法性。如是，住于有相与无相二法即是分别增长，即是于彼性显为异义故。"无毛毯"等易于了知。
如是，殊胜自性之俱生非行境且无动摇，从此显示如是自性已说已。善慧于此外遍计即是能障碍性而显示。"此等"即是此等有。"呜呼"即是厌离，由二习气假立如是即成轮回系缚故。
为显示远离如是习气性故，断除自心遍计即是解脱。彼亦非由了知他境性故，于自相义上有"唯"字。
今对非极殊胜之俱生瑜伽士，由关系力以信等趣入修行事业，于一切处"此即如是"由手印相应而随觉之教授说：迦俱罗即是身聚，迦布尔即似迦布尔故。


 །ཞུ་བ་ནི་ཇི་ཞིག་ལྟར་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་མའི་སྦྱོར་བས་རྣམ་པར་མ་དཔྱད་པར་མངོན་པར་ གསལ་བར་གྱུར་པའོ།།དྲི་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང་ཤིན་ཏུ་དགའ་བའི་ཡིད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བག་ཆགས་བསྒོ་བར་བྱེད་པའི་རབ་རིབ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྟོགས་པའོ། །དེ་ནི་བཟང་པོའི་རོ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་གཞི་མེད་ པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ།།འོན་ཀྱང་ཀཀྐོ་ལའི་དང་འདྲ་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའོ། །རྩེ་དགའ་ནི་དེ་གཅིག་ཏུ་རྗེས་སུ་ཆགས་པའོ། །ལོངས་སྤྱོད་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། །རྣམ་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ ཉིད་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ནི་རབ་ཏུ་གསལ་བར་གྲགས་སོ།།སྐལ་བཟངས་དེ་ཡིས་སོ། །འོན་ཀྱང་བོ་ལ་ཡི་དང་འདྲ་བའང་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཅིར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་མི་འདོར་བ་ལ་ཆེད་དུའོ། ། བསམ་བྱ་མིན་པ་ནི་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བས་སྟོང་པ་སྟེ། དྲན་པས་གོ་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། །འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོ་རང་གིས་མངོན་སུམ་དུ་རིག་པའོ། །མཐའ་དག་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཚོགས་ནི་བདེ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཚོགས་སོ།།ཟད་པ་ནི་དུམ་བུར་བྱས་པའོ། །དམིགས་པ་མེད་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཀཀྐོ་ལ་དང་བྲལ་བས་ཀྱང་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རྟེན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་གསལ་བ་ལྷག་པར་རྟོགས་པས་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱང་སྟེ། དེ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་ པ་ནི་སྒྲིབ་པ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པས་མུན་པ་དང་འདྲ་ལ།དེ་དག་ནི་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་ཕུལ་དུ་གྱུར་པ་གང་གིས་སོ། །དགའ་བ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོག་དགའ་དང་དགའ་བྲལ་དང་བྲལ་བའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་འདི་ཙམ་ཉིད་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུར་སྣང་བས་ཆེན་པོ་ཡང་ངོ་། ། ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་གང་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་རྟོགས་ཤིང་ཡང་དག་པར་འཆར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་ཡང་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། རྣམ་པར་མི རྟོག་བདེ་བ་ཆེ།།འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་བདག་ཉིད་ཅན། །དགའ་འདི་བདེ་བའི་ཁྱིམ་གྱི་ནི། །སྒོ་ཡི་ཐེམ་སྐས་ལྟ་བུའོ།

融化即是如何生起性，以一多相应而不观察而明显显现。
"无垢"即是此性自性遍净且极喜意性故，离染污习气之翳障，即通达法界。彼即妙味，俱生乐无基之行境。
然而"非如迦俱罗"即是非由手印相应分别性。喜悦即是于彼一向贪著。受用即是一切行相中经验彼。远离一切行相之法性观察性之智慧即是极明显闻名。以彼善缘故。
然而"亦非如波罗"即是无变异智慧性故。"任何"即是为不舍境。"不可思"即是离喜之喜空，以非忆念所知境之自性故。"此"即是各自现前了知。一切遍计聚即是乐受用执著之遍计习气聚。尽即是断除。无所缘即是如是离迦俱罗故，以俱生无依故。
如是由正明显殊胜了知故亦是大性，彼亦分别即是障碍及损害故如黑暗，彼等即是由何极明显殊胜故。"由喜"即是离胜喜及离喜之俱生自性唯此，如是如是显现故亦是大。
"虚空"即是空性。彼满即是一切行相自性之空性，如是于一切处了知彼且正生起也。
如是为显示初及第二故说：
"无分别大乐，欲相自性者，此喜即乐家，门阶如阶梯。"


 །ེ་མའོ་བདེ་བ་ཨེ་མའོ་བདེ་ཆེན་ཉིད། །ེ་མའོ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ལོངས་སྤྱོད་བགྱི། །འདོད་པ་ཞེས་བྱར་རྩོལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། །དགའ་སྟེ་སྔུན་དུ་འགྲོ་ བ་ལྟ་བུ་ཡིན།ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་པོ་འདི་དག་གིས་ནི་དགའ་བའི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། ཡང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་བཏགས་པ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་བྱེད། །རང་ བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བ་ལས།།མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཡི་ནི་རང་བཞིན་ཅན། །ེ་མའོ་ཡེ་ཤེས་ཨེ་ཡེ་ཤེས། །ཡེ་ཤེས་གསལ་བ་འདི་ངོ་མཚར། །ཞེས་བྱར་ལོངས་སྤྱོད་རྩོལ་བའི་སེམས། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་འདི་ངོ་མཚར། །ཡེ་ཤེས་འདི་དག་ནི་བག་ཆགས་ལོངས་སྤྱོད་ པ་ཉིད་ཀྱིས་མཛེས་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ།དེ་ལས་འདིར་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྗེས་སུ་དམིགས་པས་མཚོན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མི་བླུན་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ མེད་པ་ཉིད་དེ་དགའ་བྲལ་ལོ།།འབའ་ཞིག་ཉིད་དང་རྣམ་བྲལ་ནི། །དེ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པའོ། །དེ་ཡིས་རང་ཉིད་དེ། བླུན་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །མཛེས་པ་ནི་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་སྣང་བ་མ་ལུས་པའོ། །སྟུག་པོར་གྱུར་པའི་ དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟུག་པོ་སྟེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོའོ།།རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཡུལ་དྲན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དགའ་བ་གསུམ་པོ་རྣམས་ལས་ཤིན་ཏུ་ལྷག་པར་རྟོགས་པ་སྟེ། གཞི་མེད་ཅིང་ཐོགས་ པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ལྷག་པར་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སོ།།ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དུ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་མཚན་ཉིད་བཞི་པོ་དག་གི་ནང་ནས་དེ་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆེན་པོའོ། །ནམ་མཁའི་ནང་ཁྱབ་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ ནོ།།རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ནི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱ་ཆེ་བ་ནི་ངང་ཚུལ་རྒྱ་ཆེ་བའོ། །དྲི་མེད་ནི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེས་ན་དེའི་དཔེ་གསུངས་པ་སྟེ། མེ་ལོང་ནི་མེ་ལོང་ངོ་། །དཀྱིལ་འཁོར་ནི་གཟུགས་བརྙན་ནོ། །འཕྲོ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པ་འཛིན་ པས་མཛེས་པ་སྟེ་འདྲ་བ་ནི་མཚུངས་པའོ།

诶玛！乐，诶玛！大乐性，
诶玛！如何如何受用行，
所谓欲望勤勇心，
喜即如是为前导。
以此二偈颂说明喜之相，又为显示胜喜相故说：
于诸事物假立自性，
以空性而作摧毁，
由无自性性相应，
即是胜喜之自性。
诶玛！智慧，诶玛！智慧，
此明智慧真稀有，
如是受用勤勇心，
此胜喜悦真稀有。
此等智慧非以习气受用性而为庄严，因此于此处不应以二相随观而表示不愚钝俱生性故说：
"事物"即是有性即胜喜。"无事物"即是无性即离喜。"唯一性及远离"即是了知离彼二分别。由彼自身即是不依愚钝俱生性。庄严即是离习气一切显现。
"成密喜"即是密，即五波罗蜜多真如事物。"极了知"即是从遍欲受用境忆念自性三喜中极胜了知，以无基无碍自性如何存在殊胜了知自性故。"大"即是于何处所说四相中由正了知彼性故为大。
"遍满虚空内"即是十六空性自性。"种种"即是种种显现。彼等广大即是性相广大。"无垢"即是以离垢性故。
故说彼喻，"镜"即是镜。"轮"即是影像。"放射"即是以持种种行相而庄严，"相似"即是等同。


།བདེ་བ་ཀུན་གྱི་གཞི་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བདེ་བ་མ་ལུས་པའི་ས་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཉིད་ནི་འདི་ལྟར་གཟུགས་བརྙན་དང་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་རང་གཞན་དང་བྲལ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ གཅིག་པུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་སྟེ།སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དམ་པའི་གཟུགས་ཇི་སྙེད་པའི་རང་བཞིན་རང་དང་གཞན་ལ་ཕན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་མཚན་ཉིད་སྐུ་གསུམ་གྱིས་ཕྱེ་བའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྩ་བ་འདིའོ། །བཞི་པ་ཡིན་ པར་བརྗོད་ཅེས་པ་ནི་གསུམ་པ་འདི་ལའོ།།དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཞེས་པས་ཀྱང་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ལུས་པ་སྐྱེ་བ་བཅོམ་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལུས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་དགའ་བའོ། །ད་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྣང་བཞིན་པ་ཡང་དག་པར་རིག་ པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཅིག་ཉིད་དུ་སྤྱོད་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ།ེ་མའོ་ཞེས་པ་ནི་བདེ་བ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ལས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཞན་མེད་པ་ལ་ངོ་མཚར་བ་སྟེ། ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཡིད་དགའ་བའོ། །བདེ་ཆེན་ཞེས་པ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལས་རྣམ་ པ་ཐམས་ཅད་པར་སྣང་བཞིན་པའི་འོ།།དེའི་རོལ་པ་ནི་ངལ་བ་མེད་པར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུར་སྣང་བར་གྱུར་པའོ། །སྲིད་པ་གསུམ་ནི་འཇིག་རྟེན་དུ་གདགས་པ་གསུམ་ཉིད་དམ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་མོ། །གང་བ་ནི་ཁྱབ་པའོ། །གང་གིས་ནི་རོལ་པ་གང་ གིས་སོ།།རང་གཞན་དབྱེ་བ་ནི་བདག་དང་གཞན་གྱི་དབྱེ་བའོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱིས་དབང་བྱས་བཞིན་པའི་མངོན་སུམ་མོ། །སྐད་ཅིག་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་འདིའོ། །དབྱེར་མེད་ནི་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་དུའོ། །འགྲོ་བ་ནི་རྟོགས་པའོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཡིད་ ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་བཞིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་རང་དང་གཞན་དུ་དམིགས་པའི་རྒྱུའི་དབྱེ་བས་སྟོང་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དབྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་སླར་ཡང་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ།།དེའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་ཤིན་ ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་སོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ།དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ཆོས་རྣམས་སོ།

一切安乐之基是圆满安乐无余之地故。此即如是与影像相等一切行相之事物自性明光，离自他之唯一真如俱生喜，即空性与大悲无二状态之圣相一切自性，利自他圆满相三身所分一切智性之根本。
所说"为第四"即是此第三。"如是"者，以摧破一切分别生起，以具一切行相最胜性故成无余自性之喜。
今为显示俱生显现真实了知瑜伽士一味体验行故说：
"诶玛"即是于真实了知安乐外无他体验而感稀有，即殊胜欢喜。"大乐"即是从无自性中一切行相显现。彼游戏即是无疲倦于一切行相中一切处如是显现。"三有"即是世间假立三者或身语意三。"充满"即是遍满。"由彼"即是由彼游戏。"自他分别"即是自与他之分别。"此"即是习气所转现前。"刹那"即是此俱生刹那。"无别"即是一味性。"趣入"即是了知。
复次如是，心住于俱生等持之瑜伽士，以离缘自他因之差别故空，以真如一味性故无差别，为再次明显此故所说易解。
是故无造作极明显性了知无二故而说："诸事物"即是诸法。


 །དབྱེ་བ་མེད་པ་ཡང་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་དབྱེར་མེད་ཡིན་པ་ཡང་ངོ་། །སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་ དབྱེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ།འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་བླང་དོར་དང་བྲལ་བ་རྟོགས་ཤིང་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འདི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ལས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་མཐའ་དག་ སྤངས་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་སྣང་བས་མཛེས་པ་ཉིད་ནི་ཀུན་དུ་འདོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་ཆེན་པོ་ཉིད་ཡིན་པ་གང་གི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྒྲས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་འདི་ལྟར་རང་དང་གཞན་ལ་ཕན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་རྣམ་པར་ རྒྱལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཡིད་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་ཞིང་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་དབང་བྱས་པ་ལས་དེ་འདི་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།དེ་ཉིད་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་ཀྱང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་རང་གཞན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་རྗེས་སུ་ མཐུན་པའི་མོས་པས་ཞི་གནས་སུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་གཏུམ་མོའི་སྦྱོར་བ་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་གསུངས་པ།དངོས་པོའི་ཚོགས་རྣམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་སོ། །རྣམ་པར་དཔྱོད་པས་ནི་དེའི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དྲི་མ་མེད་པའོ། །འཕེལ་ བ་ནི་དེ་རབ་ཏུ་གྱུར་པའོ།།ཤེས་རབ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བས་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་སྟེ། བག་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་རིག་པའོ། །རླུང་ནི་མེའི་གྲོགས་ཉིད་དེ། །དེས་བསྐུལ་བ་དང་། ཡང་དག་པར་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་རྒྱུན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ཀྱང་ངོ་། ། གཏུམ་མོ་ནི་བར་མ་ཆད་པར་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དྲ་བ་མཐའ་དག་སྲེག་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །འབར་བ་ནི་བག་ཆགས་མཐའ་དག་བསྲེགས་པས་མངོན་པར་གསལ་བར་གྱུར་པའོ། །རབ་ཏུ་གསལ་བ་ནི་རབ་ཏུ་དངས་པའོ། །རྒྱ་ཆེ་བ་ནི་རྒྱ་ཆེར འཕེལ་བཞིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ།།ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་ཏེ། བག་ཆགས་ནི་བླུན་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དྲི་མ་མེད་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བཅོམ་པས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔར་མོས་ཤིང་མཚོན་པར་བྱ་བ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་ རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕུང་པོ་བསྲེགས་ཤིང་ཉམས་པར་བྱས་པས་སོ།

"无分别"者，即以真如自性无可分别也。"复次"者，即于无二状态中亦成无分别，因通达并了知离取舍之无变法性故。
何以故？此从通达具最胜真如之空性事物，故为大乐俱生。于彼，舍一切行相，以空性显现庄严虚空，以超越一切所欲自性三刹那故为大，因此以大乐声词而说。
复次如是，以利自他圆满故胜利之瑜伽士心离二相而成一味所转，由此如是特别显现，即于彼善通达大乐亦如是显示。
今为令自他随顺俱生信解成止观故，说殊胜极细拙火瑜伽：
"诸事物聚"即是诸法聚。"观察"即是无垢观察彼无生等。"增长"即是彼极为增盛。"智慧"即是通达离生真如无变法性，即离习气之觉知。"风"即是火之助伴，由彼激发及由遍知正观察相续故。"拙火"即是以无间如实极明显性焚烧一切分别网之自性。"燃烧"即是以焚尽一切习气而成明显。"极明显"即是极为清净。"广大"即是以正在广大增长故。"真实智"，因习气即是愚痴无他故。"无垢"即是以摧破一切障故。如是，于信解并表征五如来之色等诸相分别即执著蕴，以焚烧并令坏灭故。


།བདུད་རྩི་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཞུ་བ་ནི་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། འབར་བ་འབའ་ཞིག་གིས་མ་ཡིན་པར་འཛག་པས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ དོན་ཏོ།།དམིགས་མེད་ཡང་དག་རིག་བྱེད་པ་ནི་རྟེན་མེད་པར་རྟོགས་པའོ། །ནམ་མཁའ་ཡང་ནི་ཁྱབ་པ་ཞེས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དངོས་པོ་མཐའ་དག་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་དེས་འཐོབ་པ་སྟེ། མངོན་པར་སྦྱོར་བ་ལས་དང་ཡིག་ཕྱིས་པའོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་མོས་པའི་འབྲས་ བུ་གཞི་མེད་པ་ཉིད་ཀུན་དུ་མཚུངས་པར་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི་རྫོགས་པ་སྟེ་མཆོག་ཏུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ།།རྩ་རྣམས་ཀྱང་ཉེ་བར་བཏགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ལྷའི་གཟུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདག་ཉིད་དོ་ཞེས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་རྩ་རྣམས་ནི། ། དེ་ཁོ་ན་ལས་ལྷ་ཉིད་མིན། །འདི་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཤིན་ཏུ་དག་།རང་བཞིན་མེད་འདི་རང་ངོ་བོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཤེས་རབ་ཐབས་དག་གཅིག་ཉིད་གང་། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྡོམ་པ་གཅིག་། ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་རྣམ་སེལ་བདག་།དེ་ནི་དབུ་མའི་རྟོགས་པར་འདོད། །གཅིག་པུ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ཉིད། །ཅེས་བྱ བའི་བར་དུའོ།།གང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་རིག་པ་གང་དུ་སྟེ་དགའ་བའོ། །ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་པའོ། །དེ་ནི་དག་པ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དག་པའི་དངོས་པོར་ཡོད་པའོ། །ནམ་མཁའ་ཆེ་ཞེས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ པས་ཆེན་པོ་ཉིད་དེ།དེ་ལས་ལྷག་པ་མེད་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། །འདི་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གང་དུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། །རྣམ་ཀུན་ཉེ་བར་བསགས་པས་མཐའ་དག་རྫོགས་པར་རྟོགས་བྱ་ ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་སྟེ། དེའི་རྟོགས་བྱ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའོ། །དངོས་པོའི་ཚོགས་ནི་ཐ་སྙད་དུ་སྣང་བཞིན་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་རོ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་ནི་སྤྲུལ་པའོ། །སྒྲིབ་པ་ཞི་བའི་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་དེ་རྣམ་དག་ ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སླར་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཐོབ་པ་ཉིད་དོ།།ད་ནི་འཁོར་ལོ་བཞིའི་ལྷག་པའི་བྱེད་པ་གསུངས་པ། སྙིང་ག་དང་མགྲིན་པ་དང་བྷ་ག་དང་སྤྱི་བོ་རྣམས་ལ་འཁོར་ལོ་བཞི་རྣམས་ཏེ་རིམ་པ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྟར་བའོ།

甘露即是一切空于生灭之法，即空性。融化即是极为显明，不仅是燃烧，亦由流注故，此为其义。
无缘真实了知即是通达无所依。虚空亦即遍满者，是以空性之理。一切事物平等性即是由彼获得，从加行及字迹中得。
复次如是，信解果无所依普遍平等现前即是圆满，即最胜俱生。
诸脉亦是离增益之天身真如俱生自性，为显示此故说：
"自性诸脉者，
非唯真实天，
此等极清净，
无性此自体。"
如是：
"般若方便一，
一切相摄一，
中脉遣除性，
彼许中道悟。
唯一中脉性。"
乃至。
"何处"即是于真实了知何处，即喜。真实通达即是通达无二。彼即清净，以空性故有清净事物。"大虚空"即是空性亦以空性自性空故为大，彼即无上无二之义。
正因此故，于何处五波罗蜜自性般若波罗蜜无二性即是遍净。"一切近聚圆满应证报身"者，即于圆满受用报身，彼所证即所得。事物聚即世俗显现诸法，如是以等味性如梦即是化身。"障寂智境彼清净中脉"者，即是复得非增益性。
今说四轮殊胜作用：心间、喉间、密处及顶处四轮，次第即是排列。


 །དེ་ལ་བླུན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འགྲོ་བ་ འགྱུར་བ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ཆོས་དང་།ངག་གི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་རང་དང་གཞན་ལ་ཕན་པ་ཡང་དག་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་པས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་བསམ་པའི་དབང་བཞིན་དུ་སྐུ་སྤྲོ་བ་སྟོན་པར་བྱེད་པས་སྤྲུལ་པ་དང་། འཁོར་ལོ་ གསུམ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གཡོ་བ་མེད་པའི་དགའ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ།།དེ་ཡང་འདི་ལྟར་འཁོར་ལོ་བཞི་པོ་ཡང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མཚུངས་པའོ། །འོན་ཏང་དགའ་བའི་ཡིད་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་ནི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དབྱིབས་ཀྱི་དབྱེ་བས་གྲངས་སུ་བྱ་བ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་ནས།དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་ལ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་དབྱེ་བའི་རྣམ་པའང་མེད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་སྣ་ཚོགས་པའི་རྩཝ་དང་ཤིང་གི་ནགས་བསྲེགས་པ་ན་ནམ་ མཁའ་ལ་དབྱེ་བ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་མ་ལུས་པའི་བག་ཆགས་ནུབ་པ་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་དབྱེ་བ་མེད་པའོ།།དེ་ལྟར་ན་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་ཡང་རང་བཞིན་དེ་བཞིན་ཉིད་འོད་གསལ་བར་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དབྱེར་མེད་པ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པའི་ཆོས་རྟོགས་པས་ དང་།དེ་མེད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་དབྱེ་བ་བལྟ་བར་བྱ་བའོ། །དངོས་པོ་རྣམས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་དོན་གྱིས་དངོས་པོ་ཉིད་དོ། །རང་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་ཏེ། གཞན་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །འདི་ལས་ན་གང་ཤིན་ཏུ་ ཕྲ་བར་དམིགས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་མདོར་བསྡུས་ནས་གསུངས་པ།ཕྲ་མོའི་རང་བཞིན་ཞེས་པས་ནི་དམིགས་པ་བརྗོད་པ་སྟེ། སྔར་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པར་ནི་ངེས་པ་ལས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཡང་དག་པའི་མཐའོ། །དེ་ལྟར་ ན་འདི་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཙམ་ལས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པའོ།།དམིགས་པས་སྟོང་པས་ན་མཆོག་གི་བདེ་བར་རོ་གཅིག་པ་སྟེ། བར་མ་ཆད་པའི་བདག་ཉིད་འབའ་ཞིག་པའོ། །དང་བ་ནི་རྣམ་པར་དག་པའོ། །རྒྱུན་ནི་དེ་ལྟ་བུར་རྒྱུན་ཆགས་པའོ། །སྣང་བ་ནི་གང་གི་སྟེ། དེ་དང་དེ་ལྟ་བུར་གསུངས་པ་རྣམས་སོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྙིང་པོ་ཞེས་པ་ནི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོའོ། །དམིགས་པས་སྟོང་ཞེས་པ་ནི་ཐ་སྙད་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དམིགས་པ་མི་འཇུག་པའོ།

对于愚钝本性的众生，通过执持通达不变真如而为法身，通过语言名言使自他获得真实受用利益而为报身，随众生意乐示现放射身相而为化身，由殊胜于三轮无动之圆满喜乐而为大乐。
复次如是，四轮亦以大乐俱生自性等同真如。然于通达喜心不变法性时，因无分别故亦无以形状差别而计数，如是宣说。
此真如中亦无差别分类相，如是亦如焚烧种种草木丛林时虚空无差别，如是一切习气灭尽时真如无差别。
如是，世俗谛与胜义谛亦以自性真如光明一味性故无差别，然应以通达世俗中如实存在之法，及彼无性等观察世俗谛与胜义谛之差别。
"诸事物"即是世俗存在义之事物性。"自性"如前所示，余易可了知。由此虽缘极细，于真实性中亦不成立，略说。
"细微自性"即说所缘，不异前所示。"决定"即从决定，真实性即真实边际。如是即说仅由此处所说非为真实性。
由空所缘故与最胜乐一味，即唯无间性自体。清净即是遍净。相续即如是相续。显现即是彼等，即如是等所说。"所证精要"即是自证自性。"空所缘"即不入种种名言所缘。


 །དེ་ཉིད་ནི་དོན་ཇི་ལྟ་བའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེ བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་སྟེ།ངེས་པར་གཅིག་ཏུ་ཡུལ་གྱི་འདོད་པ་མེད་ཅིང་མཆོག་ལ་བརྟེན་པ་འབའ་ཞིག་པའི་སེམས་སོ། །མཆོག་ནི་རྣམ་པ་དང་ལྷ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་དག་པར་བརྟེན་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ལ། གང་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ནི་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ཤིན་ཏུ་འོད་གསལ་བ་དམིགས་ པ་མཐའ་དག་ལས་འདས་ཤིང་མི་མཉམ་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུའོ།།རང་བཞིན་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལས་བར་མ་ཆད་པར་རྣམ་པ་སྟོན་པ་ཡང་སྟེ། རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །རང་བཞིན་ གྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་མ་བྱུང་ཞིང་སྟོང་པས་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ།དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བས་ན། རང་གི་འདོད་པས་འཇུག་པ་ཡིས། །བག་ཆགས་སྟོབས་ཀྱིས་གཡོས་པ་ལས། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེས་གྱུར་པ། །ཕྱི་རོལ་དོན་འབྲས་ཉིད་ ལྟ་བུ།།ཞེས་ཏེ། རང་གི་འདོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ཉམས་ཀྱི་གཞན་དབང་གིས་ཏེ། ཡང་དག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བག་ཆགས་བརྫུན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱས་པ་ལས། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ན། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་ལྟ་བུ་སྟེ། བར་མ་ཆད་ཅིང་དབྱེར་མེད་པའི་ བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་ཉིད་ཀྱིས་སོ་ཞེས་པའོ།།ཀྱེ་ཧོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆེད་དུ་ངོ་མཚར་བ་ལ་ངོ་མཚར་བའོ། །རྣམ་བཀྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་དོ། །རྣམ་རྟོག་རྗེས་སུ་སོང་གྱུར་པ། །ཞེས་པ་ནི། ཀ་དམྦ་སྟེ་གླིང་བུ་གོ་ལ་ཀའི་རོལ་མོའི་སྒྲ་ལྟ་བུར། རང་གི་ཉམས་ཀྱི་དབང་གིས་ཡུལ་གཅིག་ ཉིད་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པ་མང་པོར་ཉེ་བར་རྟོགས་པའོ།།དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་གི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དངོས་པོ་ནི་ཡུལ་ཏེ་ཡང་ཞེས་པའི་དོན་ཅན་ནོ། །ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་ཡིག་ཕྱིས་པའོ། །རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དོན་དུ་རྟོགས་པ་ནི། །ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་བ་མེད་པས་དེ་དང་དེའི་ བདག་ཉིད་དུ་མེད་ཀྱི།རང་གི་འདོད་པས་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཡང་འདོད་པ་སྐྱེ་བ་ནི་ཞེས་བསྟན་པ་གསུངས་པ་ནི་གོ་བར་སླའོ།

这即是如实义之俱生大乐。如是为大乐身，即决定一味无对境欲求而唯依最胜之心。最胜即相与本尊，因此真实依止于彼即是无错乱，凡无错乱者即是虚空自性极其光明、超越一切所缘、无与伦比之大乐身。
无自性之体性即是诸事物之自性，亦从无自性中无间显现诸相。所谓分别自性即是假立体性。由自性中非从分别而生且空故为无自性，此即是一切法之自性之义。是故：
由自欲趣入，
习气力所动，
生起诸分别，
如外境果性。
"由自欲"即由自体所依，由真实增益虚妄习气力所作，生起分别知时，如外境果性，即由无间无别习气力故。
"呜呼"即是特别稀有中之稀有。"种种"即是多样性。"随顺分别"即如迦昙婆笛声，由自体力于一境一时了知多相。
如是于一事物性中，事物即境，具有"复"字之义。"即"字是省略"复"字。种种相义之了知，因无同时生起故无彼彼自性，仅是自欲假立而已。如是无待于境而生欲，如是所示之说易可了知。


 །འོ་ན་ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སེམས་ལས་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་འབྱུང་ཞེ་ན། དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ གསུངས་པ།རིགས་ཀྱི་བུ་གང་བྱིས་པར་གྱུར་པས་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པར་ཟྭ་ལྡུམ་ལ་རེག་པས་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་འདིའི་ཡང་ཡོངས་སུ་དག་པའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་པ་ལས། ཕྱི་རོལ་དུ་དམིགས་པས་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ སེམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དང་དོན་དམ་པའི་གནས་སྐབས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ།སེམས་དེ་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། །ཕྱི་རོལ་དོན་དུའང་བརྟགས་པ་ཉིད། །རྟོག་པ་འདི་དག་སྤངས་པ་ན། །གཅིག་པུ་ནམ་མཁའི་བདག་ཉིད་དོ། །འོན་ཀྱང་། མི་ཤེས་པས་ནི་དངོས་རྣམས་ཀྱི། །རང་བཞིན་ རང་བཞིན་བཅས་པ་ཉིད།།དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ཡོངས་ཤེས་པས། །རང་བཞིན་རང་བཞིན་མེད་པའོ། །ཞེས་པ་སྟེ། མི་ཤེས་པ་འདི་ཡིས་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་དཔྱོད་ལ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་གང་གི་ཚེ་འདི་རྣམས་ཤེས་པའི་རྣམ་ པ་ཉིད་དང་།དེའི་ཚེ་དེ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་མེད་པའོ། །དེ་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་ལྟོས་པ་མེད་པར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བྱེད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། བྱ་བ་དེ་རྣམས་དབྱེ་བ་དང་། །བྱེད་པ་པོ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་སོ།།དེ་ལྟར་ན་སྣ་ཚོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་འབྲེལ་པའང་ཅུང་ཟད་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོའི་དབྱེ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་ཇི་ལྟ་བར་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ་དང་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་རབ་ཏུ་གོ་བར་བྱ་ བ་གསུངས་ནས།དེའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འབའ་ཞིག་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ལྔ་པོ་ཡང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ནི། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་པོ་རྣམས་རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་དུ་བསྒོམས་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་སླུ་བ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ན།ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་པོ་རྣམས་བསྒོམས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པས་སོ། །དེ་ཉིད་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ་སེམས་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།ལྷུན་གྲུབ་ཅེས་པ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པས་སྟོང་པའོ།

那么，如何从自性清净心中生起遍计分别呢？为显示此义而说：
善男子，如同愚者因不了知荆棘自性而触碰时生苦。如是由于未证悟此心清净自性，而向外攀缘故生苦。因此当说明心的世俗与胜义状态：
心即分别相，
亦妄计外境，
若断此分别，
唯一虚空性。
然而：
由无知故执，
诸法有自性，
若遍知诸法，
自性即无性。
即此无知如何观察为实有，诸法之自性即体性，当观察时此等唯是识相，尔时彼等因为是无自性事物故，自体无自性。
因此显示瑜伽师无所待而作一切相，由了知彼等作业差别及作者皆是无变化真如故。如是则全无种种言说关联等易可了知。
如同毫无作业与作者之差别，断除烦恼与依止对治亦不存在，为令通达此义而说。因此当了知应修一切波罗蜜多，不仅应修般若波罗蜜多，而且也应修其余五者，因为由一切相修习五波罗蜜多，证悟无欺波罗蜜多智慧时，修习五波罗蜜多即是修习般若波罗蜜多。
为显示此义而说：所谓"彼性"即般若波罗蜜多，即非异于心。"任运"即离执著。


 །ལྷག་མ་མེད་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་ཀྱང་ངོ་། །དབང་པོ་མེད་པ་ནི་དབང་པོ་འཇུག་ པས་སྟོང་པའོ།།གཞི་མེད་པ་ནི་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པའོ། །འཁྲུགས་མེད་ནི་སྲིད་པ་དང་ཞི་བས་གོས་པ་མེད་པའོ། །སྤྱོད་པ་མེད་པ་ནི་གཉིས་སུ་སྤྱོད་པ་མེད་པ་སྟེ། འདི་དག་གིས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འབའ་ཞིག་གི་རང་བཞིན་གསལ་བར་བྱས་སོ། །རྣམ་པ་ལྔའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ ཀྱང་གསུངས་པ།འདི་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་སུ་ཐ་སྙད་བྱས་བཞིན་པ་རྣམས་ཏེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དུའོ། །དགའ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་རོ་གཅིག་རང་བཞིན་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་རང་བཞིན་ དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ།།འདི་ལྟར་སྦྱིན་པ་ནི་དེ་ལ་རབ་ཏུ་དང་ཞིང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་བསམ་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་གཅིག་པུའི་རོ་ལས་ཏེ། དེ་ལ་སྦྱིན་པ་པོ་དག་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་རབ་ཏུ་དང་ཞིང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་ས་བོན་ལས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྣ་ཚོགས་ལ་རོལ་ ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་དང་།འདི་ལྟ་བུར་རྒྱ་ཆེ་བའི་སྐུའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་བར་དུ་འགྱུར་བ་དང་། དེ་ཉིད་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངན་པའི་བསམ་པའི་དྲི་མས་དྲི་མར་བྱས་པ་ལས་དེའི་འབྲས་བུའང་དྲི་མ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དེ། གཞན་གསོད་ པ་ལ་འཇུག་ཅིང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་ཁྲོ་བའི་སེམས་བསྐོར་བའི་སེམས་ཀྱིས་འདི་ཉིད་དུ་དམྱལ་བར་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའོ།།དེ་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་པོ་རྣམས་ཀྱི་དགའ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་དེ་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མཆོག་སྟེ་དབྱེར་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་རྒྱས་པར་གསུངས་པ། དགའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདི་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། །འབྲས་བུ་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགའ་བ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་སྟོན་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ནི་འདི་སྟེ་དངོས པོ་ཉིད་ཡིན་ལ།རྟོགས་པ་ནི་དེའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སྟེ། དེ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་པོ་ཞེས་པ་ནི་བར་མ་ཆད་པར་དགའ་དང་རྟོགས་པ་དག་ངེས་པར་སྡོམ་པ་སྟེ། དབྱེར་མེད་པ་ནི་དབྱེ་བས་སྟོང་པའོ།

无余即是唯一所证体性故。无差别即非境界故。无根即离根行故。无基即非作业体性。无乱即不为有寂所染。无行即无二行，以此等显明唯大乐自性。
又说五种真如：所谓"此等"即现前言说诸法，即布施等五波罗蜜多，是世间言说。喜即真如，一味自性，即于般若波罗蜜多中自性无差别故。
如是布施即于彼欢喜随喜之心，乃正知一味，于彼施者清净布施生欢喜随喜种子，从而受用种种圆满受用，乃至受用如是广大身相圆满果报。而彼由不布施等恶心垢染所染，其果亦成有垢，即以杀害他人并随喜之嗔恚心所缠之心，于此世堕入地狱受苦等。
彼五波罗蜜多之喜即真如，如是遍知即是般若波罗蜜多。
为广说彼即最胜，显示无差别自性而说："喜"等。"此等"即诸波罗蜜多。"果喜"即显示喜波罗蜜多之果义。彼即是此事，证即通达彼真如，即是无自性。"二者"即连续决定喜与证二者，无差别即离分别。


 །དགའ་བ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་ ཆགས་པའོ།།བདེ་བ་ཆེ་ནི་དེ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དག་དབྱེ་བས་སྟོང་པར་རྟོགས་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། །འོ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལ་ སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་མངོན་པར་གསལ་བ་རབ་ཏུ་རྟོགས་བཞིན་པ་ཉིད་ཡིན་ལ།སྙིང་རྗེ་ནི་བྱེད་པ་པོའི་འདོད་པའི་དབྱེ་བས་སྨོན་ལམ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་དགའ་བ་དེ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ མེད་པར་ལུས་ལ་ལྟོས་པ་བཅོས་མ་ལ་སོགས་པ་མཚན་མའི་རྒྱུན་ལ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་བདེ་བ་ཡིན་པས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་བརྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པ་མཆོག་ཏུ་ཞི་བའི་དངོས་པོ་སྟེ། དེ་ནི་ ཉོན་མོངས་པ་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་དགའ་བ་ཉིད་དེ།དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་དང་དབྱེར་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་ཉིད་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ནི་སྒྲོན་མ་དང་ནི་སྣང་བ་ཞེས་སོགས་ ཏེ་རྟོགས་པར་སླའོ།།གཉིས་པོ་འདི་དག་གི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་གསུངས་པ་ནི་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རང་གི་བདག་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པར་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །འདི་ནི་སེམས་གཅིག་པུའི་རང་བཞིན་ཏེ། སེམས་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་ དེའི་ཕྱིར།ཧེ་ཡིག་གིས་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེ། །བཛྲ་ཤེས་རབ་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའོ། །རིམ་པ་འདིས་དེ་མཐའ་དག་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྟོགས་པའི་དོན་ཀྱང་ངོ་། །འཇིག་རྟེན་ གྱི་ཐ་སྙད་དེ་མཐའ་དག་ཡོངས་སུ་དག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར།རྣལ་འབྱོར་མ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྣམས་ནི་དཀར་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སོ། །སྲིད་པ་གསུམ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་རོ།

喜即是对无二的贪著。大乐非彼之外，即如是通达空性与悲心无差别即是大乐。若问：空性与悲心无差别是心之本性自性俱生，其中空性是诸法真如自性明显现证，而悲心是由作者意乐差别而应以愿望相了知，故非俱生。因此，彼喜无疑是依身造作等相续执著之乐，故非真如耶？
答：非也。俱生即离一切烦恼所依之贪等，最极寂静之事，彼即是摧毁烦恼及自性喜悦。故如是安住于"空性与无差别之悲即是菩提心"。如是广说彼即无差别自性即"灯与光"等，易于了知。
又说此二者之大自性："此"即自性中存在空性与悲无差别者。此即是唯心自性，因心是智慧与方便之自性故。"诃字表大悲，金刚表智慧"，即是吉祥金刚。以此次第显示彼一切皆是吉祥金刚自性故无差别，即"喜"等，了知义亦然。
为显示世间言说一切清净故，说"瑜伽母"等。一切分别自性清净者即白等瑜伽母。三有即身语意三，以空性为心要故为坛城。


 །བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ནའི་དགའ་བའོ། །དེར་ནི་དགའ་སྟོན་ཏེ་རང་དང་གཞན་ལ་ཕན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་སོ། །དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པའི རྣལ་འབྱོར་པ་སྐྱེ་བ་མེད་བཞིན་དུ་ཡང་དེ་དང་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།དེ་དང་དེ་ནི་ཐ་སྙད་རྣམས་སོ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་ཡིད་མཉམ་པར་བཞག་པས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་དབྱེར་མེད་པའི་སྣང་བ་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི། ཡང་ དག་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་མཆོད་པར་བྱེད་པ་པོ་སྟེ།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་དུ་སྤྱོད་པ་ནི། ལྷག་པར་མོས་པ་བསྒོམ་པ་འབའ་ ཞིག་གིས་མ་ཡིན་པར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བྱ་བས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ།།རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ཐམས་ཅད་དུས་སུ་ཞེས་པ་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པ་རྣམ་པར་རོལ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དུས་སུའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དོགས་མེད་ དེ་མངོན་པར་ཞེན་པས་སྟོང་པས་ཀུན་དུ་སྤྱད་པར་བྱ་བའོ།།དེ་དོགས་པ་དང་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འཁོར་བའི་དབུས་སུ་གནས་ཀྱང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྐྱོན་གྱིས་གོས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། མངོན་པར་ཞེན་པས་སྐྱོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འདི་ཉིད་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ མདོར་བསྡུས་ནས་གསུངས་པ་ནི།ཇི་ལྟར་སྒྱུ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་རྟོགས་པར་སླའོ། །དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཉེ་བར་བསྟན་པ་གསུངས་པ། བསྒོམ་བྱ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བསྒོམ་པ་ན་མངོན་པར་འདོད་པའི་སེམས་ལས་གཞན་པའི་ ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ།དམིགས་པ་མེད་པ་ལས་གཞན་རིག་པར་བྱ་བའི་བསྒོམ་བྱ་མེད་པའོ། །དེ་མེད་པས་ན་སྒོམ་པ་པོ། །ཞེས་པ་སེམས་ཏེ་དེ་ཡང་མེད་ལ། དེ་གཉིས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་འབའ་ཞིག་དག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་བསྒོམ་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་བསྒོམ་ པར་བྱ་བ་དང་སྒོམ་པ་པོ་དང་བསྒོམ་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པ་སྟེ་དེ་ཡང་སེམས་ཉིད་དོ།

大乐即具足一切相之最胜空性真实喜悦。彼中有喜宴，因圆满利益自他。因此，如是能作一切众生利益的瑜伽士，虽无生而"彼彼"等，彼彼即是言说。
瑜伽士以等持心安住于俱生大乐，了知无二真如本性不二显现，从真实任运成就相续三摩地中作吉祥金刚供养。因此，瑜伽士于一切相中趣入三摩地，如何受用所欲受用等殊胜行，非仅以增上信解修习，而是以圆满事业。
以此因缘，具足三摩地之瑜伽士，"一切时"即如所欲种种游戏之时。于一切法无疑，以离执著而遍行。彼虽住于疑惑与二取言说轮回之中，亦不为彼所生过失所染，因执著厌离之因缘于此即得涅槃。
略说彼即"如幻"等，易于了知。说示彼体验自性："无所修"即此中修习俱生时，除所欲心外无外境事物，即无所缘外别无所知修习。因彼无故"修习者"即心亦无，因彼二无故，亦无唯念生起之修习。因此，如是离修所修、修习者及修习，即是了知无二真如，彼即是心性。


།དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡོངས་དོར་བས། །དབྱེ་བ་དབྱེ་བ་མེད་པ་སྤངས་པ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། དེ་ དེ་བཞིན་དུ་གནས་པས་ཉམས་ཤིང་དུབ་པ་མེད་པ་ན།དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོར་ཡོད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡེ་ཤེས་འབའ་ཞིག་པ་ཙམ་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་བསྒོམ་པ་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྔགས་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ ཡོངས་སུ་དག་པའོ་ཞེས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར།རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་བསྡུས་པས། སེམས་ཀྱང་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་སྟེ། རང་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་དག་པས་སོ། །སྔགས་ནི་འགྲོ་བའི་ཡིད་སྐྱོབ་པས་ཏེ། བཟླས་ པ་ནི་གསལ་བར་ངག་ཏུ་ཐོན་པའོ།།ལ་སོགས་ཞེས་པ་ནི་དཀའ་ཐུབ་ལ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འདི་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་དུ་ཕྱོགས་ཤིང་མ་བཀག་པའི་བྱ་བ་རྣམས་ཏེ། ལྷག་པའི་བསམ་པའི་རྒྱུན་ལས་ཁ་ཐོན་དང་དབྱུང་བ་དང་འཇུག་པ་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་པ་ ལ་བརྩོན་པ་ཉིད་ཀྱང་ངོ་།།དེ་ཡང་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མངོན་པར་གསལ་བས་སྔགས་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་མ་བཀག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་དག་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པས་འདི་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་འདི་ལས་ནི་དེ་ཐམས་ ཅད་བྱས་ཀྱང་བཀག་པ་མེད་པ་སྟེ།གང་གི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྣམ་འཕྲུལ་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཉིད་སླར་ཡང་རབ་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི། ཡི་གེ་ཕྱིས་པས་སྐུ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བས་གསུངས་པའང་ཡང་དག་པའི་ཐ་སྙད་ དོ།།དོགས་མེད་ཅེས་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོགས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །ཧེ་རུ་ཀ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུས་སྟོང་པ་དང་སྣ་ཚོགས་པའི་རྟོག་གེ་དང་བྲལ་བ་དང་བརྟེན་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ངོ་། །ཀུན་རྟོག་ཀུན་དུ་རྨོངས་པ་འཇོམས་པ་ནི་དགས་པར་བྱེད་པའོ། །དེས་ནི་འདི་ ལྟ་བུར་སྔགས་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ།

为广说彼义而说：由遍舍二相，舍离有分别无分别，是从彼所生。如是安住时无有衰损疲惫，唯是真如事物之真实智慧，因其本性即是如此，故修习彼无有过失。
今为显示以无二自性持诵咒语等亦清净故，一切相中以俱生摄持诸有情，心亦以平等性摄持，自性者即彼亦以真如清净故。咒是救护有情心，持诵是明显出语言。等者即入苦行等。此等即趣入而未遮止之诸事业，从增上意乐相续中，于诵经、出入气三等所缘精进。
彼亦非以二取言说明显而未遮止持诵咒语等，而是以无二清净位正知于一切处作此等。从此清净性，虽作彼一切亦无遮止，因为是俱生有情之幻化故。复次为令通达彼义：以字擦除，三身自性即字母吽，如是以三金刚差别所说亦是真实言说。
无疑即离俱生法性之疑惑。如同黑鲁嘎，以离因空及种种戏论、无所依故。摧毁一切分别愚痴即是净除。由此意趣持诵咒语等无有过失。


།ད་ནི་སྔགས་མ་ལུས་པའི་རང་བཞིན་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རྟོགས་པའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྟོགས་པ་ཞེས་པ་ནི་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་དེ་སྒྲིབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀུན་སྤངས་ནས་བརྟགས་པ་མ་ ཡིན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་ནི།གསང་བ་དེ་ཉིད་ཅེས་པ་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་གསང་བའི་སྐད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། སྔགས་དེ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་བསྒོམ་པ་དེ་ཉིད་སྔགས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་མཆོག་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ དེ་ཉིད་བསྲུང་བ་མཆོག་དང་།འདི་ལྟར་མ་ལུས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེས་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་ཆོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་ན་དོན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་དོན་གྱི་སྣང་བ་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་བླང་དོར་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བྱ་བ་དེ་དང་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ལས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཁུ་བྱུག་ལ་སོགས་པས་བདེ་བ་དང་། བོང་བུ་ལ་སོགས་པའི བོང་བུའི་སྐད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་རྣམས་སུ་སྔགས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་དང་དེའི་བྱ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ།།དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཡང་ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ནི་སྔགས་ཏེ་དེ་བཟླས་པས་ འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་འདི་ནི་དངོས་པོའི་ནུས་པ་ལས་སོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། དངོས་པོའི་ནུས་པའི་རང་བཞིན་འདི། །ཀུན་རྫོབ་ལས་ནི་ཉེ་བར་འཐོབ། །ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། འོན་ཀྱང་སྔགས་ནི་དོན་དམ་པ་ལས་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བ་ནི། འདི་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་ཉིད་ ཀྱིས་ན་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་པར་སྤངས་ནས་དོན་དམ་པར་མི་འགྱུར་བ་ལས་སོ།།ད་ནི་ལྷ་མ་ལུས་པའི་རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ལྷ་ལ་ཕྱག་བྱས་ཀྱང་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི། ཤིང་ལ་སོགས་ལས་བྱུང་ཉིད་ཀྱི། །སངས་རྒྱས་གཟུགས་ བརྙན་ཏེ་རྣམ་པར་བཀྲ་བའི་ལྷ་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།

现在为显示一切咒语之自性即是证悟俱生故而说：所谓证悟，二取言说即是障碍，断除彼等一切后，所体验之非分别即是密义，因不可言说故亦是密语。所谓彼等咒语，即是修习不可思议，以殊胜空性故。如是彼即是最胜守护，如此一切咒语所当成就者，皆由此而得成就。
为显示虽自性为空，仍能作种种义利事业故说：如梦诸法等。如同梦中虽无实义，然由现前体验义相，能生起取舍等各种自性事业。如是虽经观察为空，然如布谷鸟等声令人快乐，驴等声令人痛苦，如是咒语于寂静、增长等决定瑜伽中，亦能生起彼彼事业。
复次，如是无碍三摩地中等持之心即是咒语，由持诵彼而得成就。为显示此乃从事物力用故说："事物力用之自性，从世俗中而获得。"然而咒语从胜义中亦成悉地，因为由通达此等自性故，舍离世俗而不成胜义。
今当了知，具证悟俱生一切本尊自性之瑜伽师，虽礼敬本尊亦无过失：所谓"从木等所生，佛像"即是种种庄严本尊之意。


།དོར་མི་བྱ་བ་སྟེ། དོན་གྱི་དབང་ལས་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ན་ཞེན་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུར་ཡང་དག་པར་རིག་པ་དེས་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་ ཕྱག་བྱས་པ་ལ་སྐྱོན་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའོ།།ས་སོགས་ཏེ་ཤིང་དང་རྡོ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་འདི་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་རྟོགས་པས་ཕྱག་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་དེ་ལ་དམིགས་པའི་རྩོལ་བ་འགོག་པའོ། །ཕྱག་མ་བྱས་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ནི་དེ་ཉིད་ ཕྱག་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་སྟེ།དམིགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ལྷག་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཕྱི་དང་ནང་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་བརྫུན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་ལུས་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་བྱས་པ་ཡིན་ལ།དེ་ལྟ་ན་གང་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་པ་འདི་ཉིད་ནི་གུས་པ་དང་བཅས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཕྱག་འཚལ་བ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་གཏོར་མ་དང་ཉེར་སྤྱོད་ཀྱི་མཆོད་པའི་རིམ་པ་ཡང་རྨི་ལམ་དང་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུ་ཉིད་ ཅེས་པ་སྟེ།གང་བརྫུན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་ཞིང་མཚན་ཉིད་མེད་པའང་ནུབ་པ། ཀུན་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་དང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དྲི་མ་མེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ལྷག་པར་གནས་པ་ མཆོག་ཏུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་ཉིད་གཅིག་པུ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ།དེ་ལ་གསལ་བར་སྣང་ཞིང་ངག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོགས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པས་ཆོས་དང་། དེ་ལྟར་ནའང་ལྷག་པར་གནས་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་གྱུར་པའི་གནས་ སྐབས་དེ་ལྟ་བུའི་སྣང་བར་འབྱུང་བས་དབྱིངས་སོ།།དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་གཞི་མེད་ཅིང་མངོན་པར་གསལ་བའི་སེམས་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ། སྦྱིན་པ་པོ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་གསུམ་པོ་དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འགྱུར་བ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་འཐོབ་ པའོ།།དེ་དང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ཕྱི་རོལ་ཉེར་སྤྱོད་ཀྱི་མཆོད་པ་དགའ་བ་ཡང་ངོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ངོ་བོ་ནི་རང་བཞིན་ནོ། །དེར་དབྱེར་མེད་པ་ནི་རྣམ་པའི་དབྱེ་བས་སྟོང་པ་སྟེ། གཞི་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཁམས་གསུམ་པོ་ནི་ ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་དོ།

不应舍弃。从义理而言，当证悟一切无缘法性为俱生自性时，如是正确了知执著，则如幻如梦作礼敬亦无过失。
对于从地等，即从木石等所生的这些本尊，证悟者不应礼敬，这是遮止对彼执著的努力。虽不礼敬，若证悟俱生，即是礼敬，为显示此故说：由现前体验离缘法性极其明显，以内外平等三摩地圆满，证悟非虚妄法性即是对一切如来无余礼敬。如是，若证悟离缘自性，即是以具敬意乃至无上礼敬。
如是食子及受用供养次第亦如梦如幻。即非虚妄法性，离自性生等相而无相亦寂灭，一切依处及一切烦恼悉皆寂灭，唯以自性无垢而安住，最胜涅槃自性唯一心性即是法界。于彼明显显现而非言语境界故，以无疑自性执持为法，如是安住即如是状态显现为界。
是故如是无基而明显之心性即是法界。施者等三轮即是彼自性平等性，因此获得无变异果。为显示如是外在受用供养亦是欢喜故说：如其所是即是真如，体性即是自性。于彼无别即离种种相，以无基法性故。三界即是身语意。


།གཅིག་པར་ཡང་དག་རིག་པ་ནི་གང་འབའ་ཞིག་ཏུའོ། །རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་ཡི། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟན་པར་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཞི་མེད་པ་འབའ་ཞིག་པའི་བློ་ཇི་སྲིད་བར་མ་ཆད་པར་འཇུག་ པ་དེ་སྲིད་དུའོ།།དགའ་བ་འདི་ནི་མཆོད་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་མངོན་སུམ་དུ་ཡང་དག་པར་རིག་ཅིང་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའོ། །དེ་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བློ་ཏིང་ ངེ་འཛིན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་གནས་པས་དུས་ཐམས་ཅད་པ་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་གཏོར་མ་ཆེན་པོའོ།།དེ་ལ་འདི་ལྟ་བུར་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཚོགས་གཉིས་ཀྱང་རྣམ་པར་དག་པའོ་ཞེས་སྟོན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ནི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡང་དག་པར་གསལ་བའི་སྐུ་གསུམ་མོ། ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་མཆོག་གི་དབང་ཕྱུག་གི་སྐུ་ཡང་དག་པའི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་སྲིད་དུ་འོད་གསལ་བ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་དེ་བཞིན ཉིད་དུ་གནས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སོ།།དེ་དང་དེ་ལྟ་བུའི་ཚོགས་གཉིས་པོ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་རྣམ་པར་དག་པས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དྲི་མ་མེད་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་ ལ་མི་གནས་ཤིང་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པས་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་རབ་གནས་དང་། སྔགས་དང་བཅས་པས་བཀུག་ནས་བསྲེག་ཟ་ལ་སྲེག་བླུགས་བྱེད་པ་སྦྱིན་སྲེག་ དང་།དེར་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པའི་ལྷ་ལ་ཇི་ལྟར་རིགས་པའི་མཆོད་པའི་སྦྱོར་བ་དང་། ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་སློབ་མ་བསྡུ་བ་དང་དེ་ལ་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །བྱ་བ་ནི་ཡུལ་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་སྟེ། སྣ་ཚོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཉེ་བར་ བཏགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་བརྒྱུད་མར་འབྱུང་བ་ཀུན་ཀྱང་མི་སྤོང་བར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱེད་པས་རྣམ་པར་སྦྱོང་བས་ན་དྲི་མ་མེད་པའོ།།ཤེས་རབ་ནི་ཆོས་མཐའ་དག་འགྱུར་བ་མེད་པར་རྟོགས་པའོ།

正确了知一体即是唯一。瑜伽士们无间断，即如是对于安住三摩地而趣入现前者，唯无基之心持续无间断时。
此欢喜是供养之精要，以法界自性安住而现前正确了知并体验，成为对如来受用之大供养。彼以智慧方便自性心住于圆满三摩地，是一切时一切相之大食子。
为显示如是广大二资粮亦清净故说：菩提即是功德圆满正明显之三身。由布施等转变而成大受用等及最胜自在身之真实果报是福德资粮，彼亦以法界自性事物，乃至光明与无别真如安住是智慧资粮。
如是二资粮亦由般若波罗蜜多清净而作殊胜决定果报，因为如是故一切资粮亦依止于无垢俱生、不住轮涅、断除一切烦恼而成清净。
如是以极明显功德作意而成就广大之安住，以咒语摄受而作火施之焚烧灌注，于彼如所欲本尊如理供养加行，等字表示摄受弟子及授予灌顶等。
所作即是以境之名言如何作为，于种种名言假立生起相续执著一切亦不舍而作三摩地，以清净故无垢。智慧即是证悟一切法无变异。


 །ཐབས་ནི་དེ་གཞི་མེད་པར་སྣང་ཞིང་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་སྟེ། གཉིས་པོ་དེ་ དག་སྦྱོར་བ་ནི་ཡང་དག་པར་ཀུན་ནས་དབྱེར་མེད་ཅིང་ཐ་སྙད་དུ་འབྲེལ་པར་བྱས་པའོ།།རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་སྟེ། དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འདི་མཐའ་དག་ལས་ཐ་སྙད་ དུ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ།།ད་ནི་རབ་ཏུ་གནས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུངས་པ། ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣམ་པར་ཡོངས་སུ་གཟུང་ཞིང་ཡིད་ལ་བྱས་པའི་ཡུལ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ནུབ་པ་ནི་ཉེ་བར་ཞི་བའི་དམ་ཚིག་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་བ་དང་གཞུག་ པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།དེའི་ཚེ་སྣང་བ་མཐའ་དག་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་དང་མཚུངས་པར་སྣང་བཞིན་པ་དྲི་མ་མེད་ཅིང་གསལ་བ་ཙམ་འབའ་ཞིག་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ལའོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་ཡང་སྟེ། གང་གནས་པ་ཞེས་པ་ནི་གང་དབྱེར་མེད་ པར་གནས་པའོ།།དེ་ཉིད་ནི་མཐའ་དག་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་འང་རབ་ཏུ་གནས་པ་སྟེ། བླ་ན་མེད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །འདི་དག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གསང་བ་ཆེན་པོ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ ཡང་དག་པར་མཆོད་པའི་ཆེད་དུ་འདི་ལྟར་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བས་ཁྲུས་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་བྱ་བ་དེ་ལ་ནི་རྣམ་པར་དག་པའི་དད་པའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ལས་འདི་རྣམས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་རབ་ཏུ་གནས་པ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡང་དེ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུའི་རྣམ་པར་རོལ་པ་ནི་ལུས་པ་མེད་པའི་རོལ་པ་སྣ་ཚོགས་པས་རྣམ་པར་རྩེན་པ་འདི་ཉིད་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ལས་ཚོགས་མ་ལུས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི།གཉིས་སུ་མེད་པའི་དག་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པས་ཆོས་མཐའ་ དག་ལྷའི་བདག་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་སད་པ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་རོལ་པའི་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་རོལ་པ་ལ།བཅོས་མ་མ་ཡིན་པའི་ང་རྒྱལ་རབ་ཏུ་བྱེད་པས་མཆོག་གི་བདེ་བའི་ཚོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་རྣལ་འབྱོར་པས་ཚོགས་གཉིས་པོ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའོ།

方便即是了知彼无基而显现且为乐之自性，彼二者之瑜伽即是真实完全无别而于名言中作结合。
圆满菩提即是圆满功德一切真实证悟，彼之成就即是如是圆满三摩地一切中以名言成就圆满菩提。
今说安住真实义：外相遍执与作意之境及一切作意息灭，即是近寂誓句尊及智慧轮之放收摄入等。
尔时一切显现如幻梦般显现，无垢且唯明显之真实了知。金刚萨埵即是空性与悲心自性，所谓安住即是无别而住。
彼即是一切诸佛之安住，无上即是以如实证悟故。此等即是如来最极大秘密而非他，彼亦为真实供养如来故如是以如法仪轨作沐浴等诸事，于彼具清净信力故，于此等中如来安住加持亦与彼相等。
是故如是如来身之游戏即是无余游戏种种嬉戏，此即由真实了知而成就一切资粮故说：由无二清净真实了知，一切法以天性遍觉悟证解之游戏资粮因之游戏中，以非造作慢而作故，由领受最胜乐资粮故，瑜伽士成就二资粮。


 །དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་ པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་དགའ་བ་སྟེ།དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ལྷའི་རང་བཞིན་གྱིས་རོལ་པས་ན། འདི་ཉིད་སྐྱོ་བ་མེད་པར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བློས་རང་གི་འདོད་པའི་རོ་རབ་འབྱམ་དུ་གྱུར་པ་ལས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཉིད་དེ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྦྱོར་བའི་བདག་ ཉིད་ཀྱིས།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་མ་ལུས་པས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོར་ཡོངས་སུ་དམིགས་པའི་དམིགས་པ་བཅོམ་ནས་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་དང་མཚུངས་པའི་སྦྱོར་བ་རྩོམ་པའི་རིམ་པ་མངོན་པར་འཕེལ་བ་ལ་བདེ་བའི་རོལ་པ་ཡང་དེ་ དང་མཚུངས་པར་རབ་ཏུ་གསལ་བའོ།།རྡོ་རྗེའི་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཅད་ཅིང་གཞིག་ཏུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དང་རང་གཞན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བདག་པོ་ཉིད་ཀྱིས་དབང་ཕྱུག་སྟེ། སྐུ་གཉིས་སུ་ནུས་པ་འདི་ཉིད་ལས་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དོ། །མཆོད་པར་བྱ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་སྟེ།རྟོགས་པར་བྱས་པ་ལས་རང་ཉིད་མངོན་པར་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྔ་ནི་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ཞེས་པའོ། །བཏགས་པ་ནི་དེ་ལ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པས་མངོན་ པར་ཞེན་པའོ།།ཟ་བ་ནི་དེ་འཇོམས་པའོ། །དམ་ཚིག་ནི་ཀུན་དུ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་གཉིས་སྤངས་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉིད་གོམས་པ་ལས་ཀྱང་ཀུན་ནས་མཐའ་དག་གསལ་ཞིང་གཏུགས་པ་མེད་པར་མ་ལུས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་འདི་ཉིད་ནི་འདིར་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་དེ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། རྣམ་པར་དག་པས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས་གནས་པར་བྱ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་རྫོགས་ པའི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས་གནས་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་པས། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་བའོ། །ད་ནི་འདིའི་ཕན་ཡོན་གསུངས་པ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེངས་པ་ ཡིས།།ལྷག་པར་མོས་པ་མི་འབྱུང་བ། །གསལ་བར་སྣང་བ་འདི་དེ་ནི། །རང་རིག་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། །འགའ་ཞིག་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བའི། །གཏམ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཚིམ་མོད་ཀྱང་། །མངོན་སུམ་ཉམས་མྱོང་བདག་ཉིད་ནི། །རོ་ལ་བརྩོན་པའི་རྣམ་སྨིན་ནོ།

如是供养真实义即是喜悦，彼亦如是以天性游戏故，此即无厌一切相三摩地智以自所欲味遍满故而成就大手印悉地。
所谓"以不可思议瑜伽自性"即是远离一切分别之自性三摩地，破除二事遍缘之所缘后，如幻梦般瑜伽修习次第增上时，乐游戏亦与彼相等而极明显。
所谓金刚自在即是以不可断不可坏等相为金刚，以自他圆满之主性为自在，由此二身之力即是吉祥金刚。
所谓"应供养"即是应证悟，以由证悟故自身增上故。五种色等即是色、受、想、行、识五蕴。
假立即是于彼以二相执著。食即是破除彼。誓句即是普遍智慧，如是舍离二执后，由修习自性遍清净故，亦得一切明了无际之一切法相遍智位，此即是此中大誓句。
以誓句彼清净故，由清净故应以一切如欲行住。是故清净即是成就圆满菩提，因此非仅以如欲行住而成清净，如是应精进于清净智慧。
今说此之功德：
由离诸分别，
不生增上信，
明显显现此，
即自证大乐。
虽有某些人，
以甘露之名，
满足于言谈，
现前经验性，
是味精进果。


 །སུ་ཞིག་གཟུགས་ ཀྱི་ཚོགས་བསྡུ་བ།།དམིགས་དང་བཅས་ལ་ཆགས་མེད་དང་། །དམིགས་པ་མེད་པར་རྩེ་གཅིག་པའི། །མཆོག་དེ་རྣམས་ནི་དཀོན་པ་ཉིད། །འགའ་ཞིག་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ངང་། །ལ་ལ་སྦྱོར་བའི་རིམ་པར་རྨོངས། །སུ་ཞིག་བདེ་བ་ཆེ་སྤྲོ་བའི། །རང་བཞིན་ཅན་འདིར་རྣལ་འབྱོར་ པ།།ཞེས་སོ། །གོ་བར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོ་རབ་ཏུ་དད་པས་གསལ་བྱས་ལས། །བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་དྲི་མ་མེད་པ་བདག་གིས་གང་ཐོབ་པ། །དེས་ནི་འཇིག་རྟེན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དྲ་བ་ཡོངས་བསལ་ནས། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཚོགས་མཆོག་སྙིང་པོ་གོ་བར་བྱེད་གྱུར་ཅིག་།དཔེ་ལ་ཤིན་ ཏུ་རྨོངས་པ་རོ་གཅིག་གྱུར་པའི་ཡིད་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དཔེར་བྱ་རབ་གསལ་པ།།གསལ་བར་རིག་པ་བླ་མའི་བླ་མར་གྱུར་ལ་གལ་ཏེ་ཤེས་རབ་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ཀྱང་། །གཞན་ལས་རྟོགས་པའི་འབྲས་མིན་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་བཀའ་ལུང་ཐོབ་པ་རྒྱུད་དང་རྗེས་མཐུན་པ། །དེ་རིག་པ་ལ་གོ་ བྱེད་སྙིང་པོ་བརྒྱ་པར་དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་ཡིས་བརྗོད་པ་ཡིན།།དངོས་པོའི་ཡིད་ཀྱི་རོལ་པ་མང་པོའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཕལ་ཆེར་བརྩེ་བའི་རོ་ཡིས་ནི། །བསྙེམས་པའི་བརྩམས་པས་རྣམ་པར་བསྒྱིངས་པའི་གུས་པས་འཇུག་པ་ཅི་ཡང་རུང་བ་སྨྲོས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དོན་ནི་ཇི་ལྟའི་ ཉམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་རྟོག་པས་གཟུང་བ་ལས།།བདག་ལ་ཆེས་སྔར་དང་ཅེས་སྨྲ་བར་བྱ་བའམ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་གྱིས། །གང་ཞིག་ནད་པ་ཤིན་ཏུ་སྐོམ་པའི་གདུང་བ་ཡིས་ཀྱང་ཆུ། །མཐོང་ནས་དང་བས་དེར་ནི་བསྙེན་ཀྱང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ཡིས། །རྨོངས་པས་འདིར་ནི་འཐུང་དང་ བསྟེན་པར་ཡང་ནི་མི་བྱེད་པ།།དེ་ལ་བདེ་བ་གཅིག་ཀྱང་ག་ལ་སྐོམ་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ། །གོ་བར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོ་བརྒྱ་པ་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དེ་བའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།

谁能摄集色蕴众，
有缘而无执著者，
及无所缘专一者，
如是殊胜实稀有。
有人安住于空性，
有些迷惑修次第，
谁能欢喜大乐性，
此中即是瑜伽士。
以极信心明了能诠心要故，
我所获得无垢福德蕴，
愿以此遣除世间分别网，
证悟圆满菩提胜藏要。
为极愚于譬喻一味心者作明显譬喻，
虽是上师之上师明智慧自性，
非从他悟果而得金刚持教敕随顺续，
彼智百数心要吉祥黑热嘎所说。
以多事意游戏众大多慈爱味，
傲慢所作威严恭敬随意而言说，
一切相义如是体验遍分别取，
于我最先如是言说或如是作。
如有病人极渴苦所逼，
见水生信虽近彼观察，
愚者于此不饮不受用，
彼有何乐唯是渴而已。
《百数能诠心要广释》吉祥黑热嘎天尊造毕。


། །།རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་སངྣ་ག་རའི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་ཤྲཱི་བ་ན་རཏྣའི་ཞལ་སྔར། དགེ་ ་སློང་ཆོས་སྨྲ་བ་བསོད་ནམས་རྒྱ་མཚོའི་སྡེ་ཞེས་བྱ་བས་དཔལ་ངམ་རིང་གི་ཡང་རྩེར་མཉན་ཞིང་བསྒྱུར་བ་ལས།

在印度东方桑那嘎热的大班智达吉祥瓦那拉那面前，比丘说法者名为福德海部者于吉祥昂仁的顶峰听受并翻译。


